Onze nazaten

“Zo bezig zijn dat onze nazaten het ons niet kwalijk zullen nemen” schrijf ik in mijn eerste blog.  Het zijn woorden die blijven nazinderen.

Hoe zouden onze nazaten ons kunnen kwalijk nemen wat we nu doen?  Omdat we de planeet niet zo respectvol behandelen?  Zeker en vast!

Maar duurzaam ondernemen wordt daar nogal makkelijk toe verengd.  Ik wil het hebben over duurzaam personeelsbeleid.

Een duurzaam personeelsbeleid houdt in dat werknemers kansen krijgen,
zich mogen onwikkelen èn fouten mogen maken, dit alles in een klimaat van vertrouwen. We merken dat passie en creativiteit van werknemers aan banden wordt gelegd door het meer en meer opleggen van regels en standaarden.
Bedrijven willen normen en standaarden hanteren, en dat is maar goed ook.
Maar het resulteert soms in een kind dat samen met het badwater wordt weggegooid…

Door het werk in strikt gescheiden vakjes onder te verdelen, en alles rigide vast te leggen verliest men creativiteit én connectiviteit tussen werknemers/diensten/divisies.  Het is nochtans die verbinding die voor meerwaarde zorgt in een bedrijf.

Waar mensen/departementen communiceren met elkaar, ontstaan nieuwe ideeën. Deze ideeën moeten gekoesterd worden en hun kans krijgen te rijpen, zonder dat ze onmiddellijk achteloos worden afgevoerd wegens ‘niet passen in de structuur’.
Na het tijdperk van reguleren, komt nu het tijdperk van connectiviteit. Schaf de regels echter niet af, maar behoud deze die goed zijn.

Voor er zich connectiviteit kan ontplooien, is het nodig dat mensen beter zicht hebben op zichzelf. Het komt er op aan zichzelf degelijk in kaart te brengen: zien wat goed is (het grootste deel) en wat er nog kan verbeteren.
Als men daar voor open staat, dan heeft men geen (of minder) angst en kan men men bruggen leggen naar anderen.

Opdat mensen beter zicht zouden krijgen op zichzelf is het goed aandacht te geven, aandacht te geven aan de persoon achter de werknemer. Het mooie en bemoedigende is dat, wanneer men daar degelijk aandacht aan geeft, er mooie dingen naar boven komen, en dat mensen goesting krijgen om te sleutelen, te leren, zich te ont-wikkelen…

Nogal vaak hebben mensen zich inge-wikkel-d omwille van angst, en hebben ze verdedigingsmechanisme opgebouwd.

Want ont-wikkelen, daar gaat het om. Mensen zitten inge-wikkel-d in elkaar. Eens men dat door heeft, en de overtollige wikkels behoedzaam afrolt, komen mooie dingen te voorschijn.
Dit hoeft niet eens een tijdrovend proces te zijn, want van zodra men een paar kleine ontwikkelings-punten geïdentificeerd zijn, kan men een vicieuze cirkel op gang brengen, maar dan wel eentje die positief draait!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: