Theorie J

Hoe vaak zie je het niet gebeuren: nieuwe rekruten in een bedrijf die vol enthousiasme aan hun nieuwe job beginnen om na een poos te botsen tegen de ongeschreven regels: de do’s & dont’s van de organisatie.

Laat me het nu even zwart-wit stellen (en bedenk zelf de grijstinten).  Ofwel laat je je hierdoor niet doen, en blijf je je eeuwige zelve, ofwel bestaat de de kans dat je belandt in een proces dat ik -naar analogie met Theory U van Otto Sharmer – Theorie J noem:  de shuifaf…

Closed mind

De wittebroodsweken zijn voorbij, en men ziet de verschillen niet meer (of wil ze niet meer zien) tussen de verwachtingen van jezelf als individu, en de verwachtingen van de organisatie die je tewerkstelt.  De persoonlijke missie vervaagt, en je conformeert je naar het bedrijf.  Natuurlijk kan een bedrijf geen rekening houden met elke verzuchting van elk individu, dat spreekt voor zich, en een bedrijf is ook geen liefdadigheidsinstelling of een speeltuin waar iedereen zijn goesting mag doen.

Het komt er hier op aan om een mooi evenwicht te zoeken tussen de belangen van het individu, en de belangen van de organisatie.  Bedrijven die daar in slagen, en het beste van de mensen naar boven halen, die zitten op rozen, want die slagen er in om vervulling te geven aan de werknemers, want werken zou er niet enkel mogen zijn om centjes te verdienen.

Closed heart

Organisaties die er niet in slagen die balans te vinden, riskeren werknemers te creëren die hun hart afsluiten voor hun werk.  Werknemers verliezen hun ambitie, en de passie vervaagt.

Jammer, want bedrijven die er in slagen de passie van hun mensen te koesteren, zijn bruisende, innovatieve bedrijven.  Dat zijn veerkrachtige bedrijven waar mensen met goesting komen werken, waar nieuwe ideeën geboren worden.  Veerkrachtige bedrijven zorgen voor veerkrachtige mensen.   Als men in die bedrijven bakens uitzet, spelregels bepaalt, dan kunnen de mensen ook tegen een stootje, dus ook tegen een njet op een of ander verzoek: de mensen weten dat de bal wordt gespeeld, niet de speler.

Closed will

Mensen bij de wie de passie weggeëbd is, riskeren op een bepaald moment ook hun wil af te sluiten: ze doen nog enkel wat strikt van hen verwacht wordt, en sluiten zich af van al de rest.  Van collegialiteit is er geen sprake meer, en nogal vaak wordt de plaats waar men de koffie gaat halen het oord waar men graag komt klagen.   Mensen willen dan ook niet meer zien dat het bedrijf eventueel pogingen doet om de situatie (terug) recht te zetten.   De werknemers komen nog enkel hun ding doen, snakken naar het eind van de maand wanneer ze hun loon krijgen en tellen de dagen tot hun pensioen.    


Akkoord, niet iedereen gaat zo ver of zo diep zoals ik het hierboven beschrijf, en een bedrijf is geen beschutte werkplaats die per sé moet zorgen voor het zielenheil van zijn mensen.  Maar een bedrijf dat zorgzaam met zijn mensen omspringt, de collectieve passie weet aan te boren, is een bezield bedrijf.  De kans is heel groot dat het hen voor de wind gaat.

Waarom de analogie met de schuifaf?  Ik hoor vele mensen om me heen zuchten ‘dat het zo niet verder kan’.  Je kan ook cijfers vinden: 33% van de langdurig zieken zitten thuis ten gevolge van stress, depressie, burn-out.  Zij zijn van de glijbaan getotterd…

Ik heb het voor me zelf reeds lang uitgemaakt, ik wil/doe daar niet aan mee.  Ik heb iets beters te doen in deze wereld, want de klok van het leven tikt verder, en als je niet oplet, leef je er maar een deel van…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: