Heilig Vuur van de Verontwaardiging

Het heeft mij al veel goede dingen gebracht, mijn Heilig Vuur van de Verontwaardiging.  Het heeft er voor gezorgd dat ik ondanks alle pesterijen in  school heb kunnen stand houden en mezelf heb kunnen transformeren.  Het heeft er voor gezorgd dat ondanks (of misschien dankzij) het negatief advies van het PMS (nu CLB) toch mijn universitaire studies heb gedaan en afgewerkt (met veel bloed, zweet & tranen).  Het heeft ervoor gezorgd dat ik quasi volledig gerecupereerd ben na mijn zwaar ongeval omdat men mij vertelde dat ik mijn arm nooit volwaardig ging kunnen gebruiken. 

Het zorgt er nu voor dat ik nu in ‘opstand’ kom bij het negatieve dat ik zie in de wereld, dat ik wil coachen naar een betere wereld.   Het zorgt ervoor dat ik ook mensen/organisaties kan begeleiden in het zoeken naar verandering.  Ik durf zeggen dat ik op vele vlakken ervaringsdeskundige ben.  Ik mag er dus dankbaar voor zijn, voor dat niet zo altijd fijne verleden.

Echter, het heeft ook zijn negatieve kantjes, dat Heilig Vuur.

Ik kan mensen niet veranderen, gras groeit niet met er aan te trekken.  Ik kan de wereld niet verbeteren, ook al zou ik dat zou graag willen… 

Dat zorgt soms voor de nodige frustratie.  Ik kom het regelmatig tegen dat mensen me allerlei dingen beloven, we gaan samen dit doen, we gaan samen dat doen, we …  Ik geloof er telkens in, en met recht en rede, want ik vertrouw de mensen die me dat zeggen, en ze menen dat ook, dat voel ik.  Maar heel vaak draait het uit op niets, komen mensen hun beloftes niet na.  En dan zorgt dat Heilig Vuur voor frustratie, inertie, komt dat kleine verongelijkte jongetje weer op de proppen.  Dat is natuurlijk mijn probleem, niet dat van de andere.

Toch geloof ik dat je een gegeven woord moet houden, dat noem ik engagement.  Toch geloof ik in een gevende cultuur, een pay-it-forward principe, ook al wordt er veel misbruik van gemaakt.  Dus, blijf ik (ook al is het niet altijd makkelijk) daar voor gaan.  Blijf ik voor mijn eigen stoep vegen.  Bejubel ik de lof der zotheid. 

Het is dit wat de maatschappij volgens mij nodig heeft, mensen die onnozel willen zijn, die willen blijven geven, ook al krijgen ze daarvoor het deksel op de neus…  Ik geloof  in wat Einstein zei (vrije vertaling)  ‘je kan de wereldproblemen niet oplossen vertrekkende vanuit het denkkader dat ze veroorzaakt heeft’.

En ja, ik moet leren om niets te verwachten, maar mag ik toch stilletjes verlangen? 

Het leven is zo gemakkelijk, ‘the unbearable lightness of being’.  Kijk gewoon naar jezelf, accepteer jezelf zoals je bent, neem vrede met jezelf.  Maar daarom is het net zo moeilijk vrees ik, ondervind ik, want dat ‘naar jezelf kijken’ is niet evident, het is veel gemakkelijker om alles buiten jezelf te leggen.  Ik ga mijn hand op mijn hoofd leggen en kijken wie er onder staat: de enige waar ik iets aan/over te zeggen heb.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: