Etienne De Wulf – Van Gansewinkel

<<Afval bestaat niet>> hoorde ik op de radio toen ik op weg was naar Etienne De Wulf, directeur bij Van Gansewinkel.  De toon van ons gesprek was onmiddellijk gezet, een gesprek met een zelfbewust, hartelijke man die terecht fier mag zijn op wat hij verwezenlijkt heeft!

Beste Lezer, voor u aan deze tekst begint, best eerst even de algemene inleiding op deze interviewreeks lezen...

Vrijgesteld directeur

Ik ben vrijgesteld directeur, ik heb geen meetbare verantwoordelijkheden.  Ik kan me bezig houden met het creëren van dingen.   Als directeur zit ik in het bestuur van het bedrijf.

Momenteel bestaat mijn werk uit verbinden, het gebruiken van mijn netwerk.  Ik heb hier een goed loon.  Men kan zeggen dat ik nier meer rechtstreeks bijdraag, maar ik draag op zovele honderden manieren bij.

Er zit heel veel kennis in deze organisatie, maar die is niet expliciet aanwezig. Ik heb de Belgische tak van het bedrijf helpen opstarten, ik kan mensen en dingen met elkaar in verband brengen.   In een onderneming moet er iemand zijn die daar de tijd kan voor vrijmaken.  De rol van “connector”.

Overname Veolia

We zijn bezig met het integreren van Veolia, een bedrijf dat we onlangs overnamen.  Bij de 1000 mensen die we al in dienst hadden komen er nog 600 bij !  Het gaat hem niet enkel om het omspuiten van de vrachtwagens en het omstickeren van de 27000 containers, het is vooral mensenwerk.  Om die reden hebben we een integratieteam opgestart.

Altijd correct geweest

Als iemand zijn bedrijf wil verkopen, dan wordt ik vaak gebeld.  Ik ben altijd, ook met de collega’s, correct geweest.

Klantvriendelijkheid

Voor ons is klantvriendelijkheid een belangrijk gegeven, wat kost het om vriendelijk te zijn, een handje te helpen? Tot 2007 waren we een familiebedrijf,  die sfeer zit er nog altijd in en onze mensen geven dat door aan nieuwkomers.

Het zal met de tijd wel veranderen, maar laat ons nu koesteren wat we hebben en het trachten vast te houden.  Het verschil tussen ons en de andere spelers zit niet in de prijs, het zijn de mensen die het verschil maken, en dat verschil zit hem vaak in details.  De organisaties die dat snappen investeren in mensen .

Op tijd komen is voor een logistiek bedrijf van groot belang.  Leo Van Gansewinkel zei dat we de punctualiteit moesten hebben van een Zwitsers zakhorloge.

Goede mensen aantrekken

We slagen er nu gemakkelijker in om hogerop geleiden bij ons binnen te krijgen. Onze sector is meer “sexy” geworden. Wouter Dewulf (de huidige Manager van België, Frankrijk en Luxemburg) wou eerst niet bij ons komen werken toen hij werd aangedragen door een headhunter. Ik heb er een hele dag mee rond gereden en hem zo gek gekregen toch te starten.

De klik

Het is je buikgevoel dat aangeeft of het klikt met iemand of niet.  Die klik, dat maken van écht contact, dat is binnen de minuut gemaakt of het wordt niet gemaakt.  In heel mijn loopbaan heb ik zo een 400 mensen mogen aanwerven, met niet te veel HR specialisten erbij.  Het gebeurt vaak door toevallige ontmoetingen: je gaat ergens naar toe en er komt iemand naast jou zitten, je praat er tegen en een paar weken later zat die bij mij in het bedrijf.  Met de huidige omvang van het bedrijf kan dit uiteraard niet meer.

Toeval bestaat niet

Ik geloof ook in het bovennatuurlijke: in een zaal van 500 mensen moet ik iemand ontmoeten die ik noch van naam, noch van gezicht ken.  Ik doe het congresboek open, toevallig op de pagina waar het bedrijf vermeld staat, blijkt de persoon die ik zoek naast mij te zitten…

Enthousiasmeren

Ik kan mensen enthousiasmeren, zonder veel woorden, maar gewoon door daden te stellen.  Toen ik de elementen van mijn businessplan voor Frankrijk aanreikte aan een externe schrijver, vroeg deze of ze voor ons mocht komen werken.

Ik heb veel dingen kunnen verbinden in dit bedrijf, en ben bij vele dingen betrokken.  De slogan ‘Afval bestaat niet’ bijvoorbeeld, net als het C2C (Cradle2Cradle) papier dat we produceren samen met Océ.  Het is goed om visueel aan te tonen wat we doen, je kan daar mooi een verhaal rond vertellen.  Je kan het uitdragen, het is iets dat anderen besmet.

Snel beslissingen nemen

Als bedrijfsleider ben je genoopt om heel snel beslissingen te kunnen nemen! Dat schept duidelijkheid, dat voorkomt veel kwaad.  In mijn vorige job ben ik ooit ’s nachts door de politie opgebeld omdat er een inbreker was in een van mijn vestigingen.  Zij konden niet binnen.  Het is natuurlijk niet leuk om ’s nachts van Deinze naar Mons te moeten rijden, maar je neemt je verantwoordelijkheid.

Dingen in vraag stellen

Je moet je constant in vraag stellen, jezelf, je bedrijf, je omgeving.  Toen ik in Wevelgem begon waren er 2 dames aan het werk in het secretariaat.  Die liepen continu van de ene kant van hun bureau naar de andere waar de fax stond.  Ik stelde de vraag waarom ze de fax niet dichterbij zetten.  Reken maar uit wat voor tijdswinst dit gebracht heeft door de telefoonkabel wat te verlengen……

Voeling houden

Een gezond boerenverstand is heel belangrijk.  Dingen aanvoelen en dicht bij je mensen staan….  Het is de fout van vele bedrijfsleiders dat ze -eens een bepaalde status bereikt- daar aan verzaken, eens ze hoog op de ladder staan dat ze in hun ivoren toren gaan zitten.

Feesten is belangrijk

Je moet niet alleen werken, je moet ook kunnen feesten.  Telkens we vroeger een volle dossierkast hadden, was er feest. Iedereen wist dat het bijna zo ver was wanneer de kast drie kwart vol was.  Iedereen zat elkaar dan te stimuleren, binnen én buitendienst.

Iedereen moet kunnen deelnemen

Leo Van Gansewinkel had bij de verkoop van zijn bedrijf in 2007 bedongen dat iedere medewerker die zes maand in dienst was (en dat waren er toen al 3500) een premie kreeg, iedereen dezelfde.  Met een visie als deze is het niet verwonderlijk dat het bedrijf groot is geworden.

Mensen graag zien

Als je je mensen graag ziet, dan krijg je dat terug, dat is geven en nemen.  Graag zien wil zeggen interesse tonen, mensen helpen, open staan voor een ander, … Graag zien wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd, mensen durven zelfs hun kinderen niet meer graag te zien.  Ik ben een adept van de boeken van Rhonda Byrne, het laatste boek dat ik van haar las is ‘The Power’.  Dat gaat over liefde.  Liefde doet alles, liefde verzet niet alleen bergen.  Zie de positieve dingen, dan zullen er minder negatieve dingen overblijven.  De focus van de huidige maatschappij ligt al te vaak op de negatieve dingen.

Liefde voor het vak doet pionieren

Ik heb niets liever gedaan dan pionieren. Met kleine teams aan de weg timmeren en daar je ziel inleggen.  De basis is liefde voor je vak, liefde voor wat je doet.  Als je dat toont, en iedereen het recht geeft om liefde te hebben voor zijn stukje, dan ontstaat iets machtigs. Je moet natuurlijk de mensen de middelen geven.  Dat is empowerment.

Kansen zien

Ik mag niet buiten komen of ik zie kansen.  Ik zou alle dagen een bedrijf kunnen starten.  Ik ben echter goed bij Van Gansewinkel, en ik heb hier nog zo veel taken te doen.  Ik ben voldoende benaderd door headhunters, maar mijn rol is hier nog niet uitgespeeld.

Meedenken met klanten

Wij praten niet meer over verkopers of consultants, maar eerder over adviseurs.  Vandaag hebben we materiaaldeskundigen in dienst: onze mensen die bij klanten terecht komen, gaan kijken naar wat er in de afvalbak zit.  Vroeger was de filosofie ‘hoeveel weegt het, hoeveel zal het kosten’;  Nu is het ‘van waar komt het en wat kunnen we er mee doen’.

Wij willen meedenken met de klant, kijken naar het ontwerp van de producten zodat het later makkelijk uit elkaar kan gehaald of worden, of zelfs helemaal gerecycled.  Ondertussen zijn er 200 mensen van ons gevormd in Hamburg in het Cradle to Cradle instituut, EPEA.

De staat is er ook mee bezig

We werken al 4 jaar samen met EPEA, in het begin was dat nog zeer beperkt.  Nu overspoelen de ideeën ons, het is merkbaar dat bepaalde politici in Vlaanderen aan de kar trekken.

Vanuit Voka ben ik gevraagd om deel te nemen aan een ronde tafel gesprek met Katleen Van Brempt over het onderwerp.  Onlangs had ik een Brusselse politica van Groen! drie dagen bij mij, zij wil zich in deze wereld inwerken.  Je merkt op allerlei niveaus dat er heel wat wordt gedaan, dit dankzij het feit dat Vlaanderen vorig jaar 6 maand lang het voorzitterschap heeft gehad in de Europese Commissie.   Tijdens dat voorzitterschap heeft Joke Schauvliege Michaël Braungart van C2C ten tonele gevoerd.   Dat was niet nieuw natuurlijk, maar het heeft wel indruk gemaakt.  Je voelt duidelijk dat het beweegt, je ziet het ook aan de nieuwe voorzetten die vanuit de Europese Commissie komen omtrent afval, grondstoffenbeleid.

Mensen schuiven dichter op feesten

Wij praten niet meer over afval, maar over grondstoffen.  Toen ik vijftien jaar geleden aan tafel zat op een huwelijksfeest en ik vertelde dat ik bij Van Gansewinkel werkte, dan wisten de mensen niet wat het was.  Toen je uitlegde dat het de afvalsector was, dan was de kans groot dat de mensen rondom u wat verder gingen zitten.  Nu schuiven ze dichterbij: ze willen de finesse leren kennen.  Wat vroeger vies en vuil was is nu sexy geworden.

Privatiseren containerparken

Ik pleit er voor om containerparken te privatiseren.  We hebben een aantal van zo’n parken in beheer.  Het park is van de gemeente, de rest is van ons, en wij zeggen tegen welke prijs we het uitbaten. Wij zien daar middelen in om een containerpark minder duur te maken, de instroom beter te controleren.

Op het containerpark denken we mee in plaats van champetter te spelen.  Onze mensen gaan helpen wanneer dingen te zwaar zijn.  Bij veel parken is de logistiek een ramp, staan lange wachtrijen om binnen te kunnen rijden.  In Nazareth zie je nooit iemand wachten.

Grondstoffen

Er is een groot probleem op grondbeleid, de aarde wordt helemaal onvruchtbaar.  Binnenkort hebben we geen fosfaten meer, er zijn nog 2 landen die het in eigen beheer hebben en ontginnen: Marokko en China.  Het is een schaarser goed dan aardolie, we moeten daar wel eens bij stilstaan.  Men spreekt vandaag ook over oorlogen voor water, we mogen dat niet zover laten komen.

Urban Mining

Als je ziet wat er de laatste 100 jaren in de grond is gestopt, dan kunnen we denken aan Urban Mining.  Veel van die dingen vergaan nooit, het is de moeite daar naar te zoeken, zeker naar de edele metalen op de grote stortplaatsen.  Er is een project in Limburg met de Groep Machiels: men wil die oude stortplaats terug openen, het materiaal sorteren, en wat niet recupereerbaar is verbranden. In een gsm van 15 jaar terug zaten heel veel goede en dure metalen, toen was er nog geen sprake van tekorten.

Wij hebben een fabriek in Wandre, daar halen we koper, titanium en zilver uit elkaar door floating.  Na veel breken, zeven en schiften komen de metalen op watertafels terecht, daar kunnen de edele metalen uit elkaar gehaald worden.

Blijven evolueren

Wat telt is dat we goed werk leveren, altijd dat stapje voor zijn op onze concurrenten. Ik was recent op een seminarie en word op het podium geroepen om te vertellen wat we doen gebeuren, wat we allemaal in gang zetten.  Wij gaan niet de wereldproblemen oplossen, maar wij zijn de nieuwe (be)denkers. Niet alleen zeggen natuurlijk, maar ook daadwerkelijk doen en aantonen dat alles kan, en alles beter kan.

Sociale economie

In 2000 heb ik Van Gansewinkel in Frankrijk opgestart.  Ik heb toen ook een joint venture opgericht samen met Envie 2E. Envie heeft 36 locaties waar ze onder het model van kringloopcentra aan hertewerkstelling doen.

Wij kwamen tot een akkoord om op een oude site, waar vroeger koelkasten werden gemaakt, een bedrijf op te zetten dat koelkasten en TV’s ontmantelt.  We kregen 18000 m² gebouwen ter beschikking voor 1 euro per jaar op voorwaarde dat we 90 mensen werk gaven.  We stellen nu 150 mensen te werk.

Geitenwollensokken is voorbij

Het is een model dat werkt, als je kan zorgen voor goede begeleiding. Daarom ben ik actief met Komosie. De geitenwollensokken toestanden van 20 jaar geleden zijn voorbij, het zijn ook managers vandaag binnen de kringloopcentra en de sociale economie, mensen die echt vooruit willen.

Ieder zijn ding, wij het onze!

Ik ben niet tevreden met wat in Wallonië gebeurt waar de sociale economie een deel van het reguliere werk inpikt, ik heb liever dat zij met ons partnerships aangaan.  Wij zijn de professionals wat betreft inzameling.  Zij mogen perfect hun ding doen, maar niet op ons terrein komen.  We hebben een project in Oostende lopen in de sociale economie waar men plastiek verpakkingen selectief inzamelt.  Wij verwerken het; prachtige ijsemmers zijn hiervan het resultaat.  Zij hebben de handen, wij hebben vooral de know-how.  De grote win-win zit in een samenwerking.

Alles heeft een oplossing

Ik ben gevraagd een werk te schrijven over sociale economie, over de kansen, de mogelijkheden.  Men vond dat het concurrenten waren van ons, neen, het zijn partners.  Dat is een andere insteek, het goede laten zien. Ik verbind de mensen uit de verschillende vestigingen met elkaar, omdat ik weet waar de specialisten zich bevinden.  Mensen weten dat als ze op zoek zijn naar een roze olifant ze bij mij moeten zijn.

Samenwerken met kringloopwinkels

Onze containers staan bij de kringloopwinkels, zij geraken veel van hun producten niet kwijt. Een aantal zaken zijn zodanig goedkoop geworden, de crisis heeft nog niet voldoende toegeslagen om de mensen tegen te houden nieuwe dingen te kopen omdat de huidige gedemodeerd zijn. Vandaag is er nog altijd de mogelijkheid dat je op krediet kan kopen, dit is te gek om los te lopen. Binnen 5 jaar zal dat niet meer mogelijk zijn.

Evolutie naar een leasingmaatschappij

Mijn voorspelling is dat we naar een leasing maatschappij evolueren, er zal trouwens geen geld meer zijn om alles te betalen.  Als je een nieuwe tapijt wil, ga je terug naar waar je ze gehaald hebt, de oude kan volledig gerecycled worden, je komt thuis met een nieuwe kleur en dessin. Alles wat enigszins kan geleased worden zal in dat circuit terechtkomen.  Technologie die zo snel evolueert, zoals TV’s, laptops moet je trouwens niet meer kopen.  Na 3 jaar doe je je PC opnieuw binnen, je legt 100 euro op en je hebt een nieuwe.

Hoe begon het?

Kleine activiteit in België

Leo Van Gansewinkel was in Nederland actief, en had een kleine activiteit in Balen, later Mol. Moeskroen en Wevelgem waren kleine overnames.  Hij had iemand nodig om dat te ontwikkelen.  Leo zocht via een headhunter een pionier, iemand die van weinig iets kon maken.

So Watt

Ik was tussen 1987 en 1990 gedelegeerd bestuurder van So Watt, een electronicaketen die ik in 3 jaar  op de kaart bracht in België.  Ik geraakte gefrustreerd door gebrek aan marge omwille van de inkooporganisatie waar ik geen vat op had.

Leo Van Gansewinkel wist me te charmeren: ik ging mijn eigen beleid kunnen voeren, mijn eigen marges maken.  Creatief bezig zijn binnen de lijnen die uitgezet werden.

Klak afnemen

Ik ben hier 21 jaar werkzaam, in het begin hadden we 2 vrachtwagens.

De benadering is steeds dezelfde geweest: Leo Van Gansewinkel deed altijd zijn muts af als hij bij een klant of prospect kwam.  Dit was het visuele aspect van hoe met klanten om te gaan.  ‘Mijnheer, kunnen we iets doen voor u’.

Visionair

Leo van Gansewinkel heeft in 1995 de eerste ingenieur aangeworven om te kijken hoe je een koelkast en een televisie uit elkaar kunt halen. Dit was de pioniersrol van Leo Van Gansewinkel, de visionair. Dankzij die visie zijn we nu koploper in de sector.

Verder uitbouwen

In 2003 heb ik ook de eerste vrachtwagens van van Gansewinkel in Luxemburg aan de praat gekregen.  Ook daar heb ik voornamelijk jonge mensen aangetrokken, die geïnteresseerd waren in milieu, de groene economie.

Ik ben altijd de oudste in de organisatie geweest, jonge gasten geven u een enorme drive.

Recupel

Wij zijn de eerste die in het Recupel verhaal gestapt zijn, wij waren toen ook de grootste believers, 10 jaar later plukken wij nog altijd de vruchten daarvan.

Senseo

In 2008 was er een veiligheidsprobleem met de Senseo van Philips.  Wij hebben als terugnamepartij een grote rol gespeeld. Bij het bekijken van die apparaten stelden we vast dat die zeer ingewikkeld gemaakt zijn: er zaten 50 diverse grondstoffen in. We hebben samen met Philips bekeken hoe dat vereenvoudigd kon worden.

Binnenkort komt de eco-senseo op de markt, waar nog een vijftal grondstoffen inzitten, de senseo is nu perfect uit elkaar te halen en is 100% recycleerbaar.

Nu zitten onze mensen oa. bij DAF en Philips, zij denken samen met het bedrijf na welke stoffen vandaag de beste zijn om het product nadien terug uit elkaar te kunnen halen.

Trek je het door naar je privé leven?

Mensen graag zien

Vrienden van mijn kinderen komen nog altijd bij mij aan huis, ook al wonen de kinderen niet meer bij ons.  We gaan naar de trouwfeesten van die gasten.  Je kan best met mensen werken als je ze graag ziet.

Ik ben een emotioneel mens, en ik zie dat ook graag van andere mensen.  Mensen moeten laten zien als ze kwaad zijn, mensen moeten laten zien als ze blij zijn.

Organiseren

Ik zit in vele raden van bestuur.  Het zijn altijd dezelfde mensen die gevraagd worden om voordrachten te geven, peterschap te nemen  Ik heb nog met een klein team feesten georganiseerd voor 3000 mensen.  Ik heb daar moeten mee stoppen; teveel is teveel.

Voetbal

Ik wil nog tijd hebben om te kunnen voetballen, waar positieve mensen positieve mensen aantrekken.  Samen gaan voor hetzelfde doel, met mensen uit alle lagen van de samenleving.  Als je met die ingesteldheid een bedrijf runt, dan moet dat in orde komen!

Waar heb je het moeilijk mee?

Beschaamd vertrouwen

Ik ben toch een paar keer in mijn leven serieus ontgoocheld geweest.  Ik heb veel mensen en organisaties kansen gegeven, ik zie er van af als ze daar niets of te weinig mee doen.  Dat hoort er nu eenmaal bij, je kan de risico’s beperken, maar niet helemaal uitschakelen.  Ik kan  me ook vergissen.  Maar als het gedaan is, dan is het van de ene op de andere moment gedaan.  Voor mij gaat alles over vertrouwen, als dat kapot gemaakt wordt, dan is het over.

Rechtbank

Ik ben drie keer gedagvaard geweest.  Een keer omdat je loost op oppervlaktewater waar je nooit een papier hebt van gezien?

In Frankrijk ben ik voorgekomen wegens een arbeidsongeval. Na overname van een bedrijf mochten de werknemers bepaalde machines niet meer gebruiken wegens onveilig. Iemand die na uitdrukkelijk verbod het toch doet, raakt twee vingers kwijt.  De CEO van het bedrijf, werd door de rechtbank erop aangesproken, Als manager Frankrijk heb ik mijn verantwoordelijkheid genomen.  Ik kreeg vier maand voorwaardelijk, maar ben gelukkig in beroep vrijgesproken.

In Luxemburg ben ik mogen verschijnen omdat ik zogezegd geen vergunning had;  Ik had er wel een, maar ik kreeg ze niet fysiek.  Ik bel naar het ministerie om te polsen waar de vergunning blijft.   Ze schorsen mijn vergunning en zorgen voor een nieuwe, maar daar zit 24 uur tussen.  Toen ik het mocht gaan uitleggen bij de politie lagen de handboeien klaar, gelukkig had ik een kopie van de nieuwe vergunning op zak.

Waar ben ik mee bezig?

Het doet enorm vies aan, het is vernederend.  In de rechtbank in Lille werd normaal gezien mijn zaak eerst behandeld.  Om een of andere reden sleuren ze iemand anders eerst naar binnen.  Het bleek iemand te zijn die een meisje had verkracht en vermoord.  Ik heb daar drie uur mogen zitten op toekijken.  Dat zijn momenten dat je je afvraagt ‘wat doe ik, waar ben ik mee bezig, waarom doe ik dit allemaal in godsnaam?’

PV’s

Je nek uitsteken is part of the job, je kan daar nu wel over praten, maar dat zijn de minder leuke kanten van ondernemen.  Net zoals de PV’s van chauffeurs die overtredingen begaan, je wordt daar niet strafrechtelijk voor vervolgd, maar je krijgt ze wel op je boterham.   Er werd niet gesjoemeld, maar ik kon niet garanderen dat iemand eens wat te lang had gereden of te weinig had stilgestaan.  Bij wie komen ze dan aankloppen?  Bij bedrijven die in orde zijn.  Op een bepaald moment kreeg ik 8 pv’s binnen.  Ik had ’s avonds een concert van Bruce Springsteen.  Dat concert was voor mij niets waard.  Als goede manager moeten alle dingen u naar de keel grijpen, ook al kan je er niets aan doen.

Maatschappijbeeld

Crisis…

We moeten vaststellen dat we vandaag op het hoogtepunt van ons hebben en kunnen zitten.  We moeten de mensen met de neus op feiten duwen. We moeten op alle vlakken gaan downgraden.  We hebben het niet nodig om 3 televisies en 3 auto’s te hebben.  Onze consumptiemaatschappij heeft daar ferm aan meegewerkt, dat we van alles te veel hebben.  De banken hebben daar ook mooi aan meegewerkt. We moeten terug naar de basis, we zijn allemaal nogal behoorlijk egoïstisch geworden, ikke ikke ikke en de rest kan stikken.

Inzetten op de juiste dingen

We moeten op de juiste dingen inzetten, dat durven uitspreken en ervoor gaan.

Net zoals dat met de koolmijnen gedaan hebben, alleen hebben we dat iets te lang willen in leven houden.  Op een dag moet dat toch sluiten, als je dat wat vroeger doet, dan heb je veel geld gespaard en kan je dat geld stoppen in positieve dingen.

Vandaag is die politieke moed er niet.  Als je altijd populair moet zijn om opnieuw verkozen te geraken, wat kan je dan nog doen dat niet populair is?  Er moet natuurlijk een oppositie zijn.  Ik pleit echter voor een baas, een manager die het land bestuurt en die gecontroleerd wordt door een raad van bestuur die gekozen wordt door de maatschappij.  Hij zal dingen aankondigen die de mensen niet graag horen, dat zal hem worst wezen, hij heeft maar 1 belang: de lange termijn van het land.  Mensen willen enerzijds daadkracht, maar politici die dingen durven beslissen worden afgestraft.  Dit is wel een paradox om over na te denken.  Binnen 10 jaar hebben we geen bestel meer zoals we het nu hebben, tenzij….

Maatschappij draait door

Ik word dezer dagen gek van de media.  Als je kijkt en luistert naar het proces van Ronald Janssen, waar dat voluit wordt opengesmeerd…  Je moet op de hoogte blijven van wat er in de wereld gebeurd, je moet niet naïef zijn.  Echter, het nieuws gaat hele dagen over negatieve dingen.  De mooie dingen verkopen niet zegt men.  Ik voorspel dat er een beweging op gang komt die dat positieve wil zien, en uitdragen.  Je kan niet vechten tegen de globalisering, steek daar je energie niet in.  Steek je energie in het positieve.  De kerk is zijn handen afgesneden, ze hebben natuurlijk veel dingen verkeerd gedaan.  De positieve dingen van de kerk zijn echter ook weg, de mensen hebben geen houvast meer.  Waar moeten we ons nog aan vasthouden?

Ons geloof is weg, en andere instanties zijn al evenin onbesproken.  De mensen geloven nog in waarden, ze moeten wel goed gebracht worden.  Instanties zoals Bond Zonder Naam kunnen een hele beweging in gang zetten met wat ze nu aan het doen zijn rond waarden.  Als je ziet wat er na Dutroux in gang is gezet geweest met de witte beweging, als je ziet wat er gebeurt na pukkelpop, waar een massa mensen kan tonen hoe ze solidair zijn. Het is wel spijtig dat dit altijd moet gebeuren na een ongelukkig voorval.  De maatschappij heeft nog altijd veel mogelijkheden, maar je moet ze wel aanbieden.

Als mensen voorbeelden zien, dan kunnen ze er zich in herkennen, en gaan ze misschien beetje bij beetje de dingen doen. Hierbij denk ik aan Ghandi.  Dat is zo ook bij muziek: je hoort iets voor de eerste keer, je hoort het nog eens, het deint uit.  Het leven is zo mooi, maar je moet er wel de goede dingen uitpikken.

Zalig interview met een mens met een groot hart.  Interacties zoals met Etienne geeft voedsel voor een lange periode!

Franky De Cooman

Met dank aan Jan Van Den Eeckhaut en Mieke De Pril voor de redactie.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: