Spektakel

Phil Bosmans is niet meer, een icoon is heengegaan…  Net op het moment dat ik het op de website van de VRT ontdekte, liet Anniek van BZN me het weten.  Een minuutje later kreeg ik telefoon van haar collega Ine.  Men zocht iemand waar men kon gaan filmen voor op TV die avond.  Eerst was het voor Man Bijt Hond, daarna bleek het te zijn voor Het Journaal.

In de namiddag kreeg ik de ene telefoon na de andere van de nieuwsredactie, heel vriendelijke professionele mensen  Wat mijn relatie was met Phil Bosmans, met de BZN.  Hoeveel spreuken ik in mijn huis heb hangen, of die zichtbaar zijn, waar ze hangen.  Ik kon enkel en alleen maar eerlijk antwoorden (zoals Anniek ook deed tijdens de reportage in Reyers Laat).  Ik ken BZN van heel lang geleden vanop een serieuze afstand, maar toen ik een tweetal jaar geleden ontdekte welke toffe, frisse wind er waaide, heb ik ons gezin onmiddellijk lid gemaakt en zijn we Verkooppunt geworden.

In alle gesprekken met de journalisten bleef de vraag echter terug komen.  Neen, ik dweep niet, ons huis is geen BZN of Phil Bosmans relikwie.  Na heel wat getelefoneer besloot men toch niet langs te komen.

Het weze zo, ik verwijt die mensen niets, absoluut niet.  Ze draaien gewoon mee in het systeem, het systeem dat alles “spektakel” moet zijn, anders heeft het geen nieuwswaarde.  Als er nu iets is, waar Phil & BZN voor staat, is het net het tegenovergestelde, het gewone, het menselijke.  Welgemeende aandacht geven aan mensen, tijd geven aan mensen valt eenmaal niet te kapteren in een ‘sappige’ reportage.  Voor mij is hij een schitterend voorbeeld van iets wat ik verder wil onderzoeken: hoe zit het met de relatie tussen kwetsbaarheid en daadkracht bij mensen/bedrijven die schitterend bezig zijn.

Waar onze wereld (en de mensen die onze aardkloot bevolken) nu nood aan heeft, is gewoon aandacht.  Ik merk het als ik met vrienden of klanten mee op pad ga.  Ik beloof geen spectaculaire dingen, ik beweer niet dat ik met enig hocus pocus het probleem zal kunnen laten oplossen.   Ik beloof gewoon onverdeelde aandacht, respectvol.  Ik merk dat dit op lange termijn wonderen doet.

Ik zie het ook in mijn interviewreeks rond Duurzaam Ondernemen, gisteren had ik mijn 32e ont-moet-ing.  Over die reeks kreeg ik onlangs de opmerking dat het geen diepgravende onderzoeksjournalistiek was.  Ik zie dat als een compliment, een geuzennaam.  Ik geef de mensen de volle aandacht, laat ze op verhaal komen.  Wat daar dan uitkomt zijn (mijns insziens) pareltjes, ik zit zowat bij elk interview met de krop in de keel.  Mensen op een échte manier met die duurzaamheid bezig zijn (op welk niveau dan ook), die pakken daar niet mee uit, die doen het gewoon, vanuit een intrinsieke motivatie, dat is heel wat anders dan die greenwashers.  Wat ik merk, is dat ze er in slagen het degelijk te doen, omdat ze échte aandacht geven aan de mensen (stakeholders) met wie ze bezig zijn, die stakeholders aux sérieux nemen.  Dat ‘aux seriex’ nemen was trouwens mijn eindwerk voor mijn Postgraduaat MVO vorig jaar.

Beste Phil, ik heb je nooit gekend, en dat was misschien niet nodig.  Ik zie wel welke erfenis je achterlaat, en ik zie dat ze in degelijk handen is.  Deze ochtend in de auto begon ik spontaan het liedje ‘afscheid van een vriend’ te zingen, heel spontaan, als ode aan jou en de organisatie die je achterlaat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: