Gina De Groote – Change Think Positive

Gina De Groote is bezielster, uitgeefster en hoofdredactrice van het blad ‘CHANGE, think positive’.  Hoe een persoonlijke zoektocht uitmondt in een mooi blad…

Beste Lezer, voor u aan deze tekst begint, best eerst even de algemene inleiding op deze interviewreeks lezen…

Commercieel en redactioneel werk

Samen met mijn team bepaal ik de redactionele lijn, ikzelf schrijf niet.  Er zijn anderen die daar beter in zijn dan ikzelf.  Ik bepaal wel mee welke mensen we interviewen, ik ga ook mee naar mensen waar ik een specifieke band mee heb. Ik doe vooral het commerciële,  zoek partners met eenzelfde visie bedenk “andere” verdienmodellen,  ga naar de adverteerders enz.  Dat zijn niet zomaar adverteerders, ik probeer er voor te zorgen dat het commerciële en het redactionele in dezelfde lijn ligt. 

Elk nummer is koorddansen, evenwicht zoeken en zien wat we er mee doen.

Menselijke verhalen brengen

Ik heb een heel aparte aanpak over het redactionele.  Ik wil ‘de mensen’ laten zien wie ze “écht” zijn, het verhaal achter de mensen capteren.  Ik wil zien, wie die mens, wie die bedrijfsleider écht is.  Ik ben daar door begeesterd.  Onlangs was ik uitgenodigd op een netwerkavond met allemaal CEO’s.  We waren in totaal met 18, waarvan 3 vrouwen.  Bij het aperitief mocht iedereen zich 2 minuten voorstellen.  De meesten stelden zich voor als CEO van een beursgenoteerd bedrijf, exporterend naar zoveel landen. Het bedrijfsmatige dus, de elementen die je in De (Financieel Economische) Tijd ook voorgeschoteld krijgt. 

Twee CEO’s hebben het anders gedaan, die stelden zich voor als ‘ik ben CEO van een familiebedrijf, maar ik ben vooral vader van 2 kinderen, 2 prachtige kinderen’.  Dit is waar ik naar op zoek ben.

Down to earth

Ik wil dat het blad down to earth is, van in het begin heb ik er op gestaan dat iedereen kan begrijpen wat we schrijven.  Het is de bedoeling dat iedereen die zoekende is in deze turbulente tijden kan snappen wat er geschreven staat. 

Ik moet daar toezicht op houden, ik heb heel straffe mensen in het team.  Ze zijn heel straf in voelen en aanvoelen, in communicatie, je moet dit echter kunnen vertalen in begrijpelijke taal.  Om hierover te waken zorg ik ervoor dat één à twee ‘aardse’ mensen in de redactievergaderingen aanwezig zijn.  Het zijn mensen die open staan voor verandering, maar die niets snappen van bewustwording en spiritualiteit.  Als zij onze gesprekken niet kunnen volgen “hè, aura’s, chakra’s in balans, wat is dat?”, dan weet ik waar we rekening mee moeten houden in ons schrijven. 

Persoonlijke doorleefde verhalen brengen

Om er voor te zorgen dat het niet te zweverig wordt, proberen we mensen aan het woord te laten die de dingen waarover ze vertellen echt doorleefd hebben.  We willen zeker zijn dat we iedereen mee hebben.  Het zijn de persoonlijke verhalen die aanspreken, verhalen van mensen die door de ervaring zijn gegaan en die deze ervaring willen delen. 

Ook de ‘negatieve’ verhalen

We brengen ook de moeilijke ervaringen, verhalen waarvan je denkt ‘kan dit wel in een positief blad?’. 

Echter, als je het verhaal goed leest, dan zie je dat die moeilijke ervaring die persoon iets gebracht heeft, iets waardoor die persoon positief is kunnen veranderen. 

Niet alles is positief, nee, er zijn momenten dat je je hoofd tegen de muur zou willen stampen.  Maar als je gaat zoeken wat het je kan brengen, dan kan je groeien, en groeien is altijd positief.  Het is hoe je met de dingen omgaat dat van belang is. 

Mooi blad uitgeven

Het is een heel bewuste keuze het blad een mooie vormgeving te geven.  Tijdens mijn twaalf jaar van persoonlijke ontwikkeling heb ik veel folders gezien van prachtige therapeuten, coaches yoga-scholen, ….  Die informatie daarin was prachtig… als je je er kon aanzetten het te lezen: het was zo lelijk gemaakt, op gestencild papier, zwart-wit.   Veel mensen namen die foldertjes mee om rap iets op te noteren, niet om naar de inhoud te kijken. De artikels waren goed, maar wie leest dat dan?  Een geitewollensokker misschien.  Ik heb niets tegen die mensen, absoluut niet, zij zijn pioniers geweest op heel veel vlakken. 

Toen ik aan mijn magazine begon dacht ik ‘het moet mooi geproduceerd zijn’.  Die informatie is zo mooi, maar de zoekende mensen die er nog niet mee bezig zijn worden misschien getriggered door de verpakking.  Als ze het blad dan openslaan, dan zien ze een mooie verpakking met een heel mooie inhoud. 

Duurzame evolutie in schoonheid

Ik ben misschien te erg geweest in het streven naar een mooie verpakking, ik mag mijn fouten wel zien, of -eerder gezegd- mijn leerprocessen en dit meegeven aan mijn lezers.  De eerste boekjes waren met gouddruk op glossy papier.  Ik heb er toen niet bij stilgestaan dat het milieu daarbij belast werd.  Sinds 2011 heeft de lezer via mijn voorwoord kunnen volgen dat we omwille van die natuur van het glossy zijn afgestapt, naar FSC papier zijn overgeschakeld, ….  Natuurlijk trachten we nog altijd een mooi blad uit te geven!

Commonity

Er zijn veel mensen zoekende, we krijgen veel reacties omdat het blad maar 4 keer per jaar verschijnt. Mensen willen er meer van, nu kunnen we ze doorverwijzen naar de “commonity”, onze community site, daar kunnen mensen hun eigen ding schrijven, kunnen ze dingen uitwisselen.

Het is de bedoeling dat de commonity groot wordt en we voelen ook aan dat het groot zal worden.  Laten we gewoon een commonity zijn, in verbinding staan, uitwisselen.  Dit moet natuurlijk ook organisch groeien, we zien wel wat het wordt. 

De commonity is een verwezenlijking van mijn Nederlandse partner, die is thuis in de digitale wereld.  Ik zit wel op facebook en op Linkedin, maar het is niet mijn ding, ik ben daar niet gedreven genoeg in. 

Change in Business

Sinds ik bezig ben met persoonlijke ontwikkeling heb ik twee kernwoorden: authenticiteit en kwetsbaarheid, ook in het zakenleven is daar veel nood aan.  Als ik naar adverteerders ga en erover spreek, dan merk ik dat ze niet enkel willen adverteren, maar ook hun verhaal willen brengen.  Een blad waar dat kan bestaat nog niet, daarom plannen we volgend jaar tijd te maken voor ‘CHANGE in Business’.  Ik krijg op dit moment zoveel signalen dat het duidelijk is dat ik aan die ‘CHANGE in Business’ prioriteit moet geven. 

Ik ben wel nog zoekende, en ik moet er voor zorgen dat de ‘normale’ CHANGE tijdig klaar geraakt, maar het business-idee is steeds groeiende, positief dus!

Eind maart 2012 komt er normaal gezien een dummy nummer uit, een nummer dat de artikels bevat van bedrijfsleiders die reeds in de verschenen CHANGE nummers stonden, daarmee ga ik de markt op waarvan ik signalen krijg dat het absoluut positief gaat onthaald worden.

Organisch groeien is niet evident

Een blad als het onze moet organisch groeien, maar dat is niet altijd evident.  We maken bewust maar 4 nummers per jaar om het qua inspanning leefbaar te houden. 

Ik moet genieten van het organisch groeiproces, dat het niet te snel gaat, de strubbelingen die daarbij komen.  Dit hoort er bij, moest het er niet zijn, als het te gemakkelijk zou gaan, dan gaat de bezieling weg.

Mijn derde kind

Mijn blad is mijn derde kind, zo erg is de verbinding er mee, zo graag zie ik het.  Kinderen opvoeden is niet evident en voor dit kind heb ik geen vader.  Ik heb mijn nauwste medewerkers aangezocht meter te zijn voor dit kind, ik heb hen gevraagd of het goed was voor hen het kind mee groot te maken. 

Het meterschap hebben ze aanvaard, we hebben een ritueel gedaan waarbij ieder zijn intentie heeft geplaatst voor dit kind. Deze intenties hebben we dan op stenen geschreven. 

Praatstenen

Bij redactionele vergaderingen kan het er druk aan toe gaan, we worden overspoeld door informatie, zeker als we met veel zijn: “ken je die, ken je die, die persoon is ook interessant…”.  We weten wel dat we elkaar moeten laten uitspreken, maar soms uit enthousiasme lukt dat niet.   Tijdens de vergaderingen zijn de stenen met intenties altijd aanwezig, en als het te druk wordt, dan werken we met de stenen: wie een steen neemt is aan het woord, en als die uitgepraat is, wordt de steen terug gelegd.  Dan pas kan de andere het woord nemen.  

Walk the talk

Wat wij schrijven, waar onze lezers door geïnspireerd geraken, proberen we zelf ook te doen: respect voor iedereen, iedereen in zijn authenticiteit laten, iedereen in zijn waardigheid laten, elkaar laten uitpraten. En zo veel meer…

Voor we beginnen aan een vergadering mediteren we heel eventjes, zo wordt de intentie van de vergadering onder de aandacht gebracht.  Bij het afsluiten van een vergadering doen we een rondje om te vragen wat elk gevoeld heeft, of tot een inzicht kwam. 

Eigen grenzen verleggen

Ik moet nu meer en meer dingen doen die ik niet graag deed: spreken voor groepen van mensen.  Op een podium gaan staan, dat is niets voor mij, waar die angst vandaan komt weet ik nog altijd niet. 

Na de uitgave van de eerste twee nummers mocht ik spreken voor een publiek van vrouwen die een droom hadden:  ‘ik zou dat willen, maar ik werk daar al zo lang, en wat dan met mijn pensioen…’. 

Ik stond te stuntelen op dat podium, zo in de belangstelling staan was niet leuk voor mij.  Ik voelde me schuldig hoe ik daar op dat podium stond, zo een mooi blad, en de bezielster heeft daar nogal eens dat blad staan voorstellen.  Hoe ik daar stond te praten kwam absoluut niet overeen met de uitstraling die het blad heeft. 

Ik kreeg nadien een mooie brief, wel twee vellen lang: ‘jij stond daar zo kwetsbaar, ik herkende me zo in jou, ik wil door jouw verhaal nu ook helemaal gaan voor mijn droom”. 

Mezelf blijven

Onlangs mocht ik opnieuw op het podium staan voor de Artemis groep (een afdeling van ondernemersvrouwen van Unizo).  De mensen waren aan mijn lippen gekluisterd, ik heb de harten van die vrouwen geraakt. Ik ben daar mezelf geweest, ik heb verteld over mijn opzet en de droom die ik aan het realiseren ben. 

Wie ik ben…

Na jaren van persoonlijke ontwikkeling weet ik ondertussen wie ik ben, en ik weet ook wanneer ik een rolletje aan het spelen ben.  Als ik het speel, dan ben ik er mij van bewust.  Het is natuurlijk een oud patroon en ik herval nog (zoals in vergaderingen), maar dan merk ik het op. 

Ik ben iemand die in een grote groep niet snel het woord zal nemen.  Is dat een probleem?  Het is maar een probleem als je er een probleem van maakt.  Als ik mijn ding moet verdedigen in een grote groep,  dan denk ik dat ik beter niet ga, want ik ga niet aan bod komen.  Ik ben niet iemand die op tafel klopt.  Ik kan heel veel bereiken bij één op één gesprekken, in vergaderingen in beperkte kring, bij interacties met lezers.  Wanneer we iets hebben dat ons verbindt, dan lukt het mij super om mijn ding te doen. 

Het is niet mijn ding om in een groep die ik niet ken CHANGE te vertegenwoordigen.  Als je je daar bewust van bent, dan kan je kiezen of je het doet (en misschien je tijd zit te verliezen), of het niet doet.  Als ik dan toch beslis te gaan, dan is er altijd wel iemand met wie het klikt, met wie je aan de praat gaat en een mooie verbinding kunt aangaan.  Je leert altijd bij, je evolueert altijd. 

Mezelf in balans houden

Balans vinden om jezelf te zijn en te blijven is vermoeiend, zeker om daar geen stress van te krijgen.  Om dit te doen begin ik elke dag met een uur yoga in de tuin, zalig je zo kunnen  voeden  met de opkomende zon. Ik zou dit ’s avonds ook willen doen, maar dat lukt mij nog niet elke dag opnieuw.

Ik tracht om de weekends en de avonden niet vol te proppen. Heel bewust (telkens nadat een nieuw nummer in de rekken ligt) knijp ik er een paar dagen tussenuit om tijd te nemen voor mezelf. 

Als ik gezondheid en onthaasting predik, dan moet ik het zelf ook doen.  Het leuke is dat op die momenten van onthaasting de ideeën beginnen te stromen, dat er continu dingen worden aangereikt.  Ik heb het gevoel in de flow te zijn. Tegelijkertijd probeer ik mild met mezelf om te gaan, te kijken wat lukt en niet lukt. 

Ik eet meestal vegetarisch, maar soms ook niet.  Ik wil daar bewust mee omgaan.  Als we vlees eten, dan kies ik bewust voor vlees van Veeakker, ik weet dat de dieren daar goed behandeld zijn. 

Eerste drie levensjaren van het kind…

CHANGE, mijn 3e kind, gaat zijn 3de levensjaar in.  De eerste drie jaren van het leven van je kind moet je continu beschikbaar zijn voor het kind, dan kan je het meer loslaten.  En dat is zeker mijn bedoeling ook.

Ik voel me een beetje schuldig naar mijn andere 2 kinderen (17 en 21 jaar).  Ze zien mij als iemand die haar dromen najaagt.  Ik zou meer bij hen willen zijn, zij gunnen het mij en vinden dat ik er moet voor gaan. 

Kan momenteel niet in de diepte gaan tijdens ontmoetingen…

Het frustreert me dat ik heel veel positieve mensen zie, maar omdat ik me te veel moet focussen op het blad, kan ik met hen niet meer de diepgang opzoeken.  Ik kan de mensen niet meer in hun totaliteit zien, ik kan ze hun verhaal niet volledig meer laten vertellen.  Ik moet me steeds focussen op datgene wat prioritair is tijdens een ontmoeting.

Zo ook met mijn klanten, het zijn allemaal mooie mensen, maar ik kan niet meer naar hun hele verhaal luisteren.  Het is wat het is… Het wordt ooit weer anders, dat weet ik.

Cash-flow probleem

De eerste twee nummers betaalde ik mijn freelancers direct uit, vanuit mijn flow, vanuit dankbaarheid.  Zoals bij elk opstartend bedrijf zijn er nu problemen met de cash-flow.  Dit maakt dat mensen soms moeten wachten, dat is niet evident voor mij. Het comfortabel gevoel om onmiddellijk vanuit dankbaarheid te kunnen betalen is weg. Maar ook daar ben ik de boel “Anders” gaan bekijken, samen  met een very CHANGE-minded facilitator.

Voorbeeldfunctie

Voor mijn dochter ben ik eerder een goede vriendin, ik kan goed met haar over de dingen praten, zij is daar open in.  Bij mijn zoon is dat iets anders.  Een tijdje geleden zat hij met iets, ik heb later maar ontdekt dat er iets gaande was.  Hij had me niets verteld.  Toen ik daar op uit kwam vroeg ik hem waarom hij niets had verteld.  Hij antwoordde mij dat het een soort probleem was dat je niet voorlegt aan je leermeester.  Hij gaf me dus een prachtig compliment!

Ik heb hen altijd betrokken bij mijn zoektocht, zij hebben mij steeds gespiegeld.  Ze gaan nu elk ook voor hun droom, ik kreeg van mijn zoon nog een compliment: “mama volgt haar droom, zij is ons voorbeeld”.  Ik heb hen altijd aangeleerd dat ze zelf moeten voelen, zelf moeten leren, en gaan voor wat ze écht willen.

Werken aan mijn passie

CHANGE is mijn zielsproject, mijn passie.  Door mezelf goed te verzorgen, door me te omringen met fijne mensen lukt het om vol te houden.   Ik zou in angst kunnen gaan zitten, en niets meer doen. 

Aan de top

Ik stond aan de top van de reclamewereld. Ik had veel geld, had alles wat je zogezegd nodig hebt volgens de reclamespotjes.  Echter, ik was helemaal niet vervuld, ik wist niet wie ik was.    Ik was een kameleon, ik paste mij aan al naargelang van wie ik voor me had. 

Het ‘mij aanpassen’ zal ik mezelf wel aangeleerd hebben toen ik kind was.  Ik ben een empatisch persoon, maar het ging veel verder dan dat: ik paste mij aan: naar mijn ouders, naar mijn kinderen, naar mijn man, naar de klanten, …

Persoonlijke zoektocht

Op den duur ging dat niet meer en ik begon een zoektocht naar wie ik werkelijk ben.  Ik heb dat gezocht in verschillende verpakkingen, de ene keer commerciëler dan de andere, van geitenwollensokkenmethode  tot op de american way.  Het kwam altijd neer op één ding: “Wie ben je écht? Wanneer ben je jezelf geweest? Ben je ooit al jezelf geweest?” 

Je moet zoiets herhaalde keren horen: eigenlijk is het zo simpel, maar blijkbaar moeilijk te verstaan.  Herhaling, herhaling, herhaling… 

Wet van de polariteit

Eén van de laatste keren dat ik naar een workshop ging, hoorde ik de wet van de polariteit uitleggen.  Dit heeft niet te maken met wie je écht bent, op dat moment wist ik al een beetje wie ik was. Het is een simpele wet (zo heb ik ze verstaan, als wetenschapper kan je het ook heel complex verklaren): alles heeft twee kanten, een positieve en een negatieve. 

Boodschap verspreiden

Ik vond dit zo simpel, ik wou dit delen met andere mensen.  Ik wou anderen daar mee helpen zodat ze daar (zoals ik) geen 12 jaar moeten naar zoeken.  Toen begon mijn zoektocht hoe ik dat het beste kon doen.  Een coach wou ik niet zijn, dat is niets voor mij.  Trainer worden en op het podium gaan staan, dat is ook niets voor mij.  Toen kwam het idee van een magazine in mij op.  Ik had dat nog nooit gemaakt, maar ik zat wel in de mediawereld.  Maar hoe pak je dat aan?  Ik wist dat het heel aards moest zijn, dat het toegankelijk moest zijn.  Mijn boodschap moest bestemd zijn voor een grote groep van mensen, het mocht niet het etiket ‘zweverig’ krijgen.

Redactionele rode draad

Je moet een redactionele rode draad hebben, zodat je kon zien wat typisch was voor het blad.  Toen ik over de wet van polariteit hoorde wist ik het: als je naar de media kijkt, dan zie je vooral de negatieve kanten die uitvergroot worden.  Het is een patroon dat mensen in angst zitten: mensen zijn  angstig, mensen zijn niet vrij, mensen zijn niet zichzelf. 

Toen was de redactionele draad duidelijk: ik zou een positief blad uitbrengen, om mensen de gelegenheid te geven aan de hand van persoonlijke verhalen  te laten ontdekken dat de wereld niet enkel zo negatief, triest en angstig is zoals je dagelijks hoort en ziet!

 

Gina is een positieve klasse dame met uitstraling. Het minste wat je kan zeggen is dat je dit kan merken aan haar blad…

Franky De Cooman

Met dank aan Jan Van Den Eeckhaut en Mieke De Pril voor de redactie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: