Geert Noels – Econopolis

Geert Noels is hoofdeconoom van Econopolis, door Knack uitgeroepen tot een van de meest invloedrijke twitteraars.  Een verfrissende stem in het financiële landschap.

Beste Lezer, voor u aan deze tekst begint, best eerst even de algemene inleiding op deze interviewreeks lezen...

Ontstaan boek

De idee voor mijn boek Econoshock lag al sinds 2005 op mijn bureau, het schema van de 6 schokken en de veranderingen was klaar, het was enkel een kwestie van tijd vinden om te schrijven. De dingen begonnen in crescendo te gaan, spanningen in een systeem lopen altijd parallel.  Die krachten van toen bestaan trouwens nog altijd.

Twee denkrichtingen

Er zijn twee strekkingen, de strekking die domineert zegt dat het een kwestie van vertrouwen is, dat men het vertrouwen in het oude systeem moet herstellen. Bijvoorbeeld, als de mensen terug geloof hebben in die euro, dan verdwijnen de problemen.

Ik zit in de strekking die zegt dat de systemen moeten aangepast worden, of het nu gaat over de euro, het banksysteem, de uitstoot van broeikasgassen, het gebruik van fossiele brandstoffen.  Zelfs het hele denken rond groei moet aangepast, er zijn mensen die zeggen dat ‘groei’ ons uit de problemen zal helpen, maar dat is niet zo.

Alles hangt samen

Ik kan die dingen al wat kaderen, ik ben er al 4 jaar intens mee bezig en merk dat de verschillende facetten aan elkaar beginnen te koppelen. Men spreekt over groeiproblematiek, of over waarom het systeem niet duurzaam is, en dat niet enkel op het aspect van energie.

Een punt dat ik in een nieuwe versie van het boek zou moeten highlighten is het sociale, onze welvaartsziekten.  Ik ben intens bezig met het verhaal rond obesitas, stress, zelfmoord, burn-outs, sociale uitsluiting, depressies. Dat hangt allemaal samen met duurzaamheid.

Vooruitgang is natuurlijk

Ik denk dat dat systeem zodanig getuned is dat men het maximaliseert naar die ene variabele “groei en productiviteit”. Voor een stuk kan je dat begrijpen, maar men heeft de andere parameters niet voldoende meegenomen.

Soms spreek ik voor een publiek dat vindt dat groei volledig weg moet, dan moet ik temperen want je kan mensen niet tegenhouden vooruit te gaan. Vooruitgaan is natuurlijk, we willen de dingen verbeteren, kijk naar de medische technologie, het zoeken naar zuinigere motoren.

Soms sta ik ook voor extreme vrijdenkers, de extreme liberalen.  Die vinden dat er geen enkele rem aan groei mag komen, dat groei een oplossing is voor alles.  Daar moet je uitleggen dat dergelijke focus leidt tot overconsumptie, overinvesteringen, grote schuldenbergen, onevenwicht, milieuvervuiling, ….

Moeilijk in balans te staan

Het is heel moeilijk om vandaag dat evenwicht te zoeken, de mensen schijnen te geloven dat de oplossing altijd in de extremen te vinden is.  Zo beland je in die 2 hoeken en moet je continu schipperen. Voor mij is dat een evenwichtsoefening, soms is het zelfs pijnlijk…. Sommigen zeggen: ‘hij is heel liberaal, heel rechts.’ Dat is niet waar. Andere zeggen ‘dat is een valse linkse’. Dat is ook niet waar.  Goede oplossingen zijn een mix, je moet je kunnen inleven in die twee strekkingen.

Optimist

Ik ben pessimistisch over het oude systeem, dat kan niet in stand blijven. Ik ben optimistisch over het nieuwe systeem. Veel van de technologieën die we in de jaren 1990 en 2000 uitgevonden hebben – ik noem dat het goddelijke toeval- helpen ons. Bekijk het internet zoals het geëvolueerd is, de enorme interactiviteit, de grassroots, het ontdekken dat je niet alleen staat.  Dankzij die technologie zie je dat het heel  breed in de gemeenschap zit, dat er heel goede discussies plaatsvinden.

Positieve tik krijgen

De sociale media zijn een heel goede plaats om te discussiëren. We hebben een blog, ik zit op twitter en heb een facebook-pagina. Ik heb geen 100 000 volgers, maar toch voldoende (bijna 20,000) en met voldoende mix. Daardoor krijg je soms eens een tik.  Dat is interessant want het gebeurt op een goede manier, er is niemand die komt bashen.  Men wijst mij op bepaalde zaken, dat heeft de afgelopen jaren veel opgebracht.

Evenwichig naar de dingen kijken

Ik ben hierdoor evenwichtiger geworden.  Wat ik aangenaam vind is dat, ook op politiek vlak, alle kleuren een stukje claimen van die dingen die ik heb geschreven.

Ik doe er ook inspanningen voor, ik wil met iedereen een keer praten.  Dat is niet dat je een windhaan bent, dat je alles doet, het is dat je probeert evenwichtig te zijn en evenwichtig naar de dingen probeert te kijken. Gelukkig komen er meer en meer mensen die trachten de dingen te verzoenen.

Mentaliteiswijziging is bezig

We staan voor een periode van 10-20 jaar die ik de duurzaamheidsrevolutie noem.  En ofwel kantelt het naar de goede, ofwel naar de slechte kant.  Ik ben daar nog altijd optimistisch over, als je kijkt naar één van de belangrijke uitdagingen, energie, dan gaat dat de goede kant uit.  Kijk maar naar de mentaliteitswijziging de laatste vijf jaar rond fossiele en nucleaire energie.  In 2008 zijn de olieprijzen ineengestort, op dat moment had men het alternatieve kunnen buitengooien. Dat is niet gebeurd.

Club van Rome

In de jaren 70 heeft men die ontwikkeling wel stopgezet.  Ik herinner mij het rapport van de Club van Rome.  In mijn humaniora-periode (81-82) hebben we dat gelezen in de les Frans.  Er waren toen discussies over, er werd lacherig over gedaan: “Ach ja, die club heeft wel interessante ideeën, maar het is fel overdreven, het komt wel in orde”.  Die mensen die het rapport schreven waren te vroeg, ze hadden op een aantal punten fundamenteel gelijk.

Niet te vroeg gelijk hebben…

Econoshock, had even goed in de jaren 70 of 80 kunnen geschreven zijn.  Maar dan was je wel 20 jaar lang de pispaal geweest van veel mensen, ‘zie, hij heeft het niet begrepen’.

Te vroeg gelijk hebben is geen goed businessmodel, je kan daar heel veel schade aan overhouden.  Ik heb die principes van de Club van Rome onthouden, wat is trouwens 20 jaar op een evolutie?

Wanneer start iets?

Wanneer is de industriële revolutie begonnen? Ze kunnen dat op 80 jaar na niet precies zeggen.  Dat waren eigenlijk veel facetten: de opkomst van een aantal machines, maar ook van de labour organisations . Dingen werden anders georganiseerd, er werd anders gekeken naar onderwijs, men ontdekt een aantal krachtigere brandstoffen, verstedelijking. De dingen koppelen op een zeker moment en dan…   Dat is wat nu ook aan het gebeuren is.

Gemiste kans

In de jaren 90 werd er wel eens over China gesproken, maar niemand hield er rekening mee.  In 2001 schakelen ze zich volop in in de wereldeconomie, iedereen heeft dat gevoeld.  China heeft een model gemaakt dat de overtreffende trap was van Amerika, ze hadden misschien de overtreffende trap kunnen doen van duurzaamheid. Maar dat is niet zo, ik ben op de Olympische Spelen geweest, dat is een moment dat het regime zich wou tonen in zijn meest zuivere vorm.

Als ze een paar honderd jaar voorop hadden gedacht, dan hadden ze hun economie kunnen bouwen op een andere manier.  Als men er binnen honderd jaar op terug kijkt, dan zal men zeggen dat het de grootste bubbel aller tijden was.

Duurzaamheid van het Chinese model

Ze zetten daar inderdaad grootse prestaties neer; dat is imponerend, maar dat is niet de enige factor die je moet meten.  Je mag niet blind zijn voor wat het allemaal teweeg brengt.

Nu loopt iedereen mee, dat is menselijk.  Maar sommige leidinggevenden daar (die de informatie hebben om zich een goed oordeel te kunnen vormen) zijn zich nu aan het bezinnen of het zo wel verder kan.  Er zijn er die vluchten naar het buitenland waar het gezonder leven is.  Ik denk dat het Chinese regime een zeer zware crisis gaat meemaken.

Tienanmen is niet verwerkt

We hebben Tienanmen gehad, die geschiedenis is niet verwerkt, vroeg of laat komt dat terug.  De voedingsbodem vandaag is veel groter voor de frustraties die toen geuit zijn.  Het regime zal daarmee in het reine moeten komen, je mag dat niet onderschatten.  In een groeifase kan je het volk bezighouden, maar in een crisisfase gaat dat volk zich met u bezighouden.

Mikro Makro

In de economische wereld ben ik behoorlijk apart.  Je hebt de micro economen zoals Porter die werken rond strategie en verandering, en de macro economen zoals Krugman die het globaal bekijken.   Ik heb de twee in mij.

De dingen die je macro ziet en die micro gebeuren, zijn parallel.   Op macro vlak gaat het over hoe mensen samen werken, zo is het ook op micro vlak.  Hoe mensen zich gedragen in grote of in kleinere groepen is zeer gelijklopend.

Kijken naar het verleden

De laatste 10 jaar is de tak van behavioural finance gekomen, het stelt dat mensen in gelijkaardige omstandigheden, gelijkaardige beslissingen nemen. Daarom moet je kijken wat goed gebeurd is en wat niet.

Het is belangrijk uit de geschiedenis te leren, dit op een objectieve, ongekleurde manier.  We moeten een discussie hebben over wat sleutelmomenten zijn geweest en waarom het zo is afgelopen.

De Buurt…

Ik zie de Wallmartisatie van de economie als een groot probleem in Amerika, dat is ook een dreiging voor ons.   Ik ben meer voor de kleine winkels, de Mom & Pop Stores zijn voor een groot stuk verdwenen, met een enorm effect op het sociaal kapitaal. Maar als je daarover spreekt, dan beginnen de mensen u een weirdo te vinden.  Ik denk dat dit een heel belangrijk aandachtspunt moet zijn.

Smeltkroes

Gelukkig hebben de Europeanen de diversiteit van culturen altijd gewild, dat zit diep geworteld.  De Europeaan heeft de wereld afgereisd om andere smaken en culturen te ontdekken.  Wij brachten specerijen mee uit China, kunst uit de gouden wereld.  Onze wetenschappen (kijk maar naar algebra & boekhouden) komen vanuit de Arabische landen.   Europa is altijd een smeltkroes geweest, hoe we er ook over denken.

Maar de lokale gemeenschappen zijn altijd de hoeksteen geweest van onze cultuur, echter de afgelopen 20 jaar heeft dit een evolutie meegemaakt die ons kwetsbaar maakt.

Mensen willen oplossingen

Ik ga een nieuw boek moeten schrijven waarin ik kijk naar de oplossingen, hoe we tot een nieuw model komen en wat daar de ingrediënten van zijn.  De mensen willen oplossingen, ze zeggen me dat ik een analyse stel, ze willen echter weten wat ze moeten doen.

Ecologisch denken is mainstream geworden, er is een goede voedingsbodem.  Ik vind het jammer dat het verhaal van de zonnepanelen een negatief verhaal is kunnen worden.  Het is slecht aangepakt en de lobby van Electrabel heeft dan ‘goed’ werk geleverd.

Empowerement

Het waren goede initiatieven, want het had kunnen leiden tot een gedecentraliseerde energievoorziening wat duurzamer is en dichter bij de mensen. Het kan empowerment geven, nu krijgt men het tegenovergestelde.  De killing slogan was ‘je betaalt voor je buur’, dat maakt in Vlaanderen onmiddellijk haatgevoelens los.  Het had moeten zijn ‘je buur maakt je netwerk mee sterker’.  Je merkt dat de krachten in een overgangsperiode zitten.

Grote families met traditie

De mensen die de start van Econopolis  mogelijk hebben gemaakt kwamen uit een aantal vermogende families.  Ik werk niet alleen voor mensen met een groot vermogen, maar zo ben ik kunnen starten.  Ik had kritische massa nodig, ik heb het geluk gehad dat een aantal grote families met een heel lange traditie heel nauw aansloten bij mijn verhaal over duurzaamheid.

Kapitaal is niet onethisch

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is het hebben van een groot vermogen niet onethisch, het brengt verantwoordelijkheid mee.  Mensen die kapitaal hebben en het kunnen behouden, hebben een traditie van waarden en denken over de generaties heen.

Sommige groeperingen zouden mogen beseffen dat de mensen die een vermogen hebben niet de vijand zijn. Het financiële is een soort van rekeneenheid, het mag geen waardeoordeel zijn.

Slow Money

We hebben het principe van Slow Money op punt gesteld, we maken het vermogen trager, beslissingen moeten niet snel komen.  We maken het geld terug levend, in plaats van dat het gestold zit in cijfertjes en rekeningen, maken we het actief.  We steunen projecten in de reële economie.  We willen de dingen zuiverder maken, in plaats van complex en verpakt.

Zuiver is lekker

Wiener Schnitzel is iets wat mij niet aantrekt, je moet blindelings vertrouwen hebben in wat er onder het paneermeel zit.  In financiën is dat ook zo, de meest zuivere stukken zijn de beste, niet verpakte complexe producten.

We zitten op kantoor dikwijls rond de tafel met kinderen, zij begrijpen waarmee we bezig zijn. Dat wil zeggen dat je een niveau van eenvoud hebt gehaald.  Mijn dochter is 16 en leert over kernfusie, waarom zou ze dan de basis van financiën niet kunnen begrijpen?  Het is allemaal zo gecreëerd om het uit de agenda van de mensen te halen, zodat het in een andere agenda gebruikt kan worden.

Ethische reflectie

Ik ben niet voor fundamentalisme in de ethiek, want het is moeilijk in de praktijk om te zetten. Als 20 mensen met een geweten samen rond de tafel zitten en een vermogen bekijken dat zodanig  transparant en eenvoudig is, dan krijg je ethische reflectie.

Als je het zodanig complex maakt dat maar een aantal mensen kunnen beslissen, dan trek je het van hen weg en krijg je die reflecties niet.

Gedragen ideeën

Als je kijkt naar bedrijven (fabrikanten van wapens, tabak, alcohol uitgesloten) en je analyseert die, dan krijg je onmiddellijk ethische reflectie. Je kan perfecte discussies hebben over facebook of over google.  Ik denk dat dit zinvol is, als iedereen daar een discussie over gehad heeft en kan zeggen ‘naar mijn idee kan dat’, dan is dat gedragen en weet men wat de gevolgen kunnen zijn.

Op zich is dit veel belangrijker dan het inhuren van een consultant die moet zeggen wat ethisch is en wat niet.  Hoe ethisch is het trouwens om een vrij belangrijk bedrag af te staan aan een consultant die dan alle macht heeft om te etiketteren of het ethisch is of niet?

Klanten kiezen

Over het algemeen kiezen de klanten mij, maar ik kies ook de klant. We weigeren ook klanten, zelfselectie is een belangrijk detail bij Slow Money. De mensen komen naar ons omdat ze zijn aangesproken door de manier waarop we naar de dingen kijken.   De klanten komen dus naar hier, het is hier trouwens niet zo gemakkelijk te vinden.

Investeringen kiezen

Voor de investeringen kiezen we buiten het traditionele net van de banksector, daar zitten de goeie dingen.  Verscheidene regio’s vallen daar net buiten de scope, kijk maar naar Scandinavië dat meestal redelijk goed scoort in sustainability.  We kijken ook naar Latijns-Amerika, sommige landen in Azië.  We zoeken bedrijven net buiten de scope, bedrijven die niet beursgenoteerd zijn, zoals participaties, familiale bedrijven, coöperaties.

Microfinanciering

In het verhaal van microfinanciering ben ik nog niet voldoende onderlegd om daar stappen in te nemen.  Heel het verhaal is voor mij nog onduidelijk, voor mij is dat op dit moment nog niet klaar.   Er zijn een aantal dingen daarin die mij ongerust maken en ik weet niet hoe duurzaam microfinanciering is.

Selectie van medewerkers

De keuze van onze medewerkers is zeer belangrijk.  We hebben een 1500 spontane kandidaturen gehad, er komen er nog elke dag.  We hebben ongeveer 250 gesprekken gehad waaruit onze 15 medewerkers komen.  Meestal breekt het op de houding tegenover geld, als men geen evenwichtige verhouding heeft met geld, kan men hier niet werken.

Houding tegenover geld

Voor we iemand aanwerven hebben we er 5 à 6 gesprekken mee.  Uiteraard kijken we naar de kwaliteiten, we kijken naar de sociale, hoe ze hier inpassen.  De belangrijkste kwaliteit is propere handen hebben (figuurlijk natuurlijk), kandidaten moeten een goede attitude hebben tegenover het financiële en tegenover de collega’s, de rest kan ik aanleren.

Het is geen complexe materie, en als je de goede houding hebt, dan is het perfect te leren.  Er zijn hier mensen die er vanaf het begin bij zijn, die op 2 jaar tijd enorme stappen genomen hebben.

Kleinschaligheid

We zijn geen geitenwollensokken financiële instelling, wij zijn echt wel grote jongens die hun mannetje kunnen staan.  We zijn wel kleinschalig, we kunnen niet opschalen, misschien moeten we meer fondsen doen, zoals we gedaan hebben met Landbouwkrediet. Wij gaan nooit een heel grote organisatie worden.  We zullen een beetje groeien, maar we worden geen Dexia.

De schildpad en de haas

Mensen willen rendement, daar kan je niet aan onderuit.  Een auto die niet fatsoenlijk rijdt ga je niet kopen, hoe duurzaam hij ook is.  Wat wij doen is heel veel evangeliseren, het uitdragen van een boodschap.

Bij performantie is het zoals bij de schildpad en de haas, en zo leg ik het ook uit.  Op dit moment is Duitsland één van de sterkste landen, maar op vlak van sterkste groei staan ze onderaan.  Bij bedrijven is dat ook zo, bedrijven die het zeer goed hebben gedaan zijn niet noodzakelijk snel gegroeid.

Voedingsbodem is klaar

Er is weinig innovatie in de financiële sector, wij zijn de enige die in de laatste vijf jaar een vergunning hebben gekregen om vermogens te beheren.

Wat we nu doen had 20 jaar geleden niet gekund, zelfs niet mochten we toen dezelfde connecties en dezelfde leeftijd gehad hebben.  Heel het internet en web-gebeuren is voor ons een levensnoodzakelijke tool om te kunnen ondernemen.

Volgers

Ik hoop dat we volgers krijgen in ons verhaal, dat het besef begint te groeien dat het niet verder kan op de huidige manier. Ik denk dat diegenen die met slow food bezig zijn, die met elektrische wagens bezig zijn ook hopen dat hun idee een massabeweging wordt.

Citizenship

Een ander aandachtspunt voor ons maatschappelijk verantwoord ondernemen is onze betrokkenheid naar onze omgeving toe, wij doen een aantal dingen uit goed citizenship.

Ik werk vaak voor de overheid, meestal pro bono.  Dat lijkt mooi, maar betaalde opdrachten liggen heel moeilijk met al die administratie.  Ik denk dat het dan beter is om het sowieso te doen.

We engageren ons ook voor een aantal goede doelen, meestal door de organisatie te helpen hun financiën te bekijken, of door bij hen het Slow Money principe in te voeren. De meeste van die charities zouden trouwens beter dat concept toepassen.

Mengen in het debat

Een andere manier hoe we ons accountable maken is door in het publieke debat een stem te brengen. Ik doe dat niet zoveel als men zegt, maar ik doe het wel genoeg, zij het dat ik niet altijd de kans krijg om verder te gaan dan puur le gout du jour.

Ik wil mensen kunnen raken zodat ze zelf kijken hoe ze verantwoord kunnen omgaan met de dingen, hoe hun centen in de juiste richting te sturen.  Meestal krijg je die kans niet, en blijf het hangen bij het harde, het exacte gedeelte van de financiën.  Voor het eerder filosofische deel van de financiën krijg je niet de kans, daar wordt niet naar gevraagd, dat geeft misperceptie.

Rekenschap

De mensen mogen ons afrekenen op het rendement, maar men moet ons wel de tijd geven. We zijn accountable over onze fondsen, die zijn volledig transparant.  Bij ons is een discussie mogelijk die je bij niemand anders hebt.  We zijn daardoor wel kwetsbaar, ook omdat de nieuwe media de kans geven om anoniem commentaar te geven.  Integriteit is voor ons heel belangrijk, ik denk dat bij  maatschappelijk verantwoord ondernemen en ethiek, de honderd procent niet haalbaar is.

Het perfecte is niet haalbaar

De mens kan de honderd procent niet naleven: door het feit dat je je moet verplaatsen, gebruik je fossiele brandstoffen.  Je moet je aankoppelen op het financiële systeem, je kunt er niet buiten blijven.

Het feit dat de mens ook fouten maakt, door zijn driften, maakt dat 100% niet haalbaar is. Een organisatie kan nastreven om zo hoog mogelijk te scoren, maar men moet kunnen aanvaarden dat er fouten worden gemaakt.

Diegenen die aspireren het zo goed mogelijk te doen, worden helaas nog sterker tegen het licht gehouden.  Ik denk dat je 90% moet proberen te halen, alleen die 10%, die ‘fouten’ die je maakt, worden enorm uitvergroot.

90% is al héél wat!

We moeten opletten dat we niet naar fundamentalisme gaan, want dan krijgen we geen maatschappelijk brede beweging.  Als je 30-40-50% van de mensen wil bereiken, dan mag je niet 100% vragen op de schaal van ethiek.   Negentig moet je kunnen aanvaarden, we zitten daar nu een heel pak onder!  Fundamentalisme, of dat nu is in geloof, in het groene denken, is niet goed.   Extreem denken is niet duurzaam, dan moet je je inpassen in een extreem kader, en zo een kader kan de mens niet aan.

Diversiteit

Diversiteit is heel moeilijk in onze sector.  We hebben een aantal vrouwelijke medewerkers, maar het is heel moeilijk die te vinden.  In onze vacatures staat trouwens v/m, flexibiliteit en aangepaste werkschema’s zijn mogelijk.  Allochtonen vinden we bijna niet.  Onze kantoren zijn in Borgerhout, we hadden gedacht ze hier te vinden.

Het vrouwelijke is trouwens belangrijk, in wetenschappelijke studies is het aangetoond dat de manier waarop vrouwen financiële beslissingen nemen beter is, ook omdat er in groep tot een consensus wordt gekomen.  Dat is wat wij hier trachten te doen.

Geweten geschopt

Bepaalde dingen zijn voor mij gewoon onaanvaardbaar, dat heb ik heel sterk gemerkt toen ik begon te werken. Dat zou niet geweest zijn bij een andere opvoeding, het is dus niet mijn verdienste.  Ik heb hier in Borgerhout achter de hoek in het Jezuïetencollege school gelopen, waar nu het kantoor staat was vroeger een voetbalpleintje.  Wat ik doe komt misschien omdat ik christelijk ben opgevoed, maar ik ben geen pilaarbijter.

Het onderwijs dat ik genoten heb heeft mij een geweten geschopt.  Wat daaruit voortvloeit is ‘het blijven openstaan’.  Hoe ver je ook geraakt, je moet blijven openstaan voor kritiek.

Geloven in de medemens

Of het  nu gaat over het kleineren van mensen, de houding tegenover klanten, of oneerlijke praktijken, zo’n dingen gaan er bij mij niet in.  Ooit zei men tegen mij “gij zijt ne pater” en dat was niet vriendelijk bedoeld.

Een juist kader is belangrijk, dat wil niet zeggen dat je daarvoor in een christelijk college moet gezeten hebben.  Het belangrijkste is dat je een goed normkader hebt gekregen en dat je erin gelooft.  Je moet geloven dat het zin heeft.

Dankbaarheid

Ik pretendeer niet dat het alleen maar zo kan, ik ben wel dankbaar om het onderwijs dat ik heb gehad, en ik out dat ook.  Ik ben mijn ouders, mijn onderwijzers, mijn omgeving zeer dankbaar, want het had heel anders kunnen lopen.  Was ik in deze sector gekomen zonder de nodige zorg aan mijn normkader te besteden, ik zou ontspoord zijn.

Slechte voorbeelden

Ik heb het zelf meegemaakt dat men een groep van 50 mensen heeft aangenomen en dat men op voorhand wist dat er na 6 maanden gingen sneuvelen.  Ik vond het heel onrechtvaardig dat het de allochtoon was die mocht gaan, ik had niet het gevoel dat het objectief was gebeurd. Ik ben daar tegenin gegaan, maar heb gemerkt dat ik de enige was.  Zo kom je natuurlijk ook op een shortlist te staan, maar dat is een risico dat je moet nemen.

Ik heb in mijn carrière altijd heel dicht bij de bedrijven gestaan, heb de interne keuken van de financiële wereld kunnen zien.  Ik heb daar mijn vragen bij gehad, wou de dingen doorgronden.   Men heeft getracht mij een arm af te draaien, ik ben er alleen maar sterker uitgekomen.

Geloof dat het goed komt

Ik heb altijd heel sterk het geloof gehad dat het altijd goed komt.  Als men mij niet moet hebben omdat ik dingen niet correct vind en ze ontslaan me daarvoor, dan wist ik dat het dan toch goed komt.  Dat is een gedachte die ik deel met mijn goede vriend Herman Van Rompuy.  Als je leeft met de juiste principes, dan heb je wel eens een bots en een buil, maar het komt goed.

Van bij de start van Econopolis is er een stille vennoot die deze gedachte ook heeft. Dat versterkt.

Paradox

Onlangs stond er een interview met mij in De Tijd.  We zaten met mijn collega’s rond tafel voor dat interview, ik ben regelmatig opgestaan, heb rond gelopen opdat men aan de anderen ook vragen zou stellen.  Nadien lees ik in het artikel dat ik het hoge woord voer, dat heeft me gestoord.

Als ik iemand anders wil sturen voor een presentatie, dan zijn de mensen niet content.  Er zijn nochtans mensen bij Econopolis die dat beter kunnen dan ik.  Het is voor mij een paradox, ik heb wel iets te vertellen, en ik wil dat het gehoord wordt, maar soms wil ik liever dat men mijn ding laat doen.

Pater Versteylen

Toen ik op het college zat, gaf Pater Versteylen er les.  Ik heb daar heel veel van opgestoken, hij is een groot denker en zei veel zinnige dingen.

De eerste zondag van de maand deed hij de preek in de kerk.  De mensen kwamen van heinde en ver, de kerk zat vol.  Hij koppelde de actualiteit aan de Boodschap, voor mij was dat duurzaamheid avant la lettre.

De gemeenschap van de kerk

De kerk heeft een belangrijke rol gehad, er zijn vele dingen op een goede manier kunnen gebeuren.  De mensen kwamen ’s zondags samen, ze deelden hun zorgen, hun lief en leed, dat is een heel sterk gegeven. Ik denk dat dit belangrijker was dan de preek, het samen komen naar de kerk.

Ik kan zien van waar de voedingsbodem van sommigen komt om rabiaat tegen de kerk te zijn, maar ik denk dat het soms te ver gaat.  Ik vind het heel gevaarlijk om uitspraken te doen over geloof en dergelijke.  Ik denk dat in heel het duurzaamheidsgegeven, community belangrijk is.

We moeten terug nadenken over de geestelijke stabiliteit van een gemeenschap, het is een belangrijk stuk.  Het is belangrijk dat we terug een evenwicht vinden, dat de gemeenschap niet verder blijft ontrafelen.  Ik denk dat het vanuit de Grassroots terug naar boven zal komen.

Geert is een man met een visie én een boodschap.  Hij weet me te raken.

Franky De Cooman

Met dank aan Mieke De Pril voor de redactie.

Advertenties

2 Responses to Geert Noels – Econopolis

  1. Ik vind het een zeer verhelderend artikel en kan me er goed in vinden. Vooral zijn pragmatische en nuchtere kijk op de zaken en tevens ook heel realistisch. Dat we aan de vooravond staan van een omwenteling die of schoks gewijs of geleidelijk zal plaats vinden bevestigd dit artikel voor mij weer eens. Dit artikel inspireert me om mee te werken aan een betere wereld.

  2. Geert spreekt over vele aspecten van het leven, voor een economist is dat merkwaardig en zeer positief. Maar toch… ik mis duidelijke standpunten naar de toekomst toe.
    Bijvoorbeeld: welk model is een antwoord op de economische groei?
    Economische groei (=steeds meer produceren, stijgend BNP) als basis voor een sluitende begroting is immers een doodlopende straat en leidt tot een mondiale catastrofe. Er is immers maar één aarde.
    Geert spreekt niet over de lokale economie die zou moeten hersteld worden
    Ook de zelfvoorziening op lokale basis als duurzaam economisch model komt niet echt uit de verf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: