Luc Vandervelde – Hakkoryu Dojo Leuven

Luc Vandervelde is Shihan in de Hakkoryu.  Zij nemen als sportclub hun maatschappelijke verantwoordelijkheid op een speciale manier ter harte.

Beste Lezer, voor u aan deze tekst begint, best eerst even de algemene inleiding op deze interviewreeks lezen...

Recreatieve zelfverdedigingskunst

Hakkoryu is een niet-competitieve zelfverdedigingskunst.  Zeker op hoog niveau werk je van het innerlijke uit.  Dat besef je pas later.  Het komt erop neer niets van kracht te gebruiken, en als je dan toch kracht gebruikt, dan gebruik je de kracht van de ander.

De stichter van Hakkoryu, onze soke, had van in het begin 2 doelstellingen, 2 ideologieën. De eerste is dat je Hakkoryu doet om het lichaam gezond te houden. Ten tweede komt pas het aspect van zelfverdediging.

Niet kwetsen

Een van de dingen die boven aan de piramide staat, is het principe van niet kwetsen.  Je kan met woorden veel doen. Als woorden niet helpen, en je moet verder gaan, dan moet je zien dat je je tegenstander kan ontmoedigen.  Daarom werken we veel op drukpunten, op de meridianen.  Vechten is het laatste van het laatste..

Maar als je de stap van de woorden en het ontmoedigen voorbij bent, en je wordt aangevallen, dan kan je jezelf niet verdedigen zonder de ander pijn te doen.  Dat doet natuurlijk pijn, dat wordt soms niet goed begrepen.  Theoretisch gaan we er van uit dat we niet kwetsen, wel dat we pijn doen.  Maar de praktijk kan natuurlijk anders zijn.  Zeker als het realistisch gebeurt, op training doen we alles om kwetsuren te vermijden.

Zelfvertrouwen

Als je lang genoeg Hakkoryu doet, eigenlijk met eender wat dat je lang genoeg volhoudt, krijg je zelfvertrouwen.  Zelfvertrouwen straal je uit, dat doet veel met een mens.

In onze club zit ook een chef-kok, die straalt zelfvertrouwen uit als hij eten maakt.  Dat zie je.  Vandaar dat ervaring bij mij heel hoog aangeschreven staat.  En ervaring kan je alleen maar opbouwen door ermee bezig te zijn.

Uitstralen

Voor er aangevallen wordt, moet er eerst een conflict zijn. Daar gebeurt heel veel rond bij onze sport/kunst hoe je dat aanpakt.  Dan komt je zelfvertrouwen naar boven en een mens ziet dat.  Ik spreek uit eigen levenservaring. Ik heb een redelijk bewogen jeugd gehad, uitgangsleven en zo….  Ik begon te sporten vanaf mijn 17 jaar, vooral gevechtssporten. Na een drietal jaar heb ik niet veel ruzie meer gehad. Ik ben  nooit een ruziemaker geweest, maar ik laat me ook niet doen.

De meeste mensen weten waar ik mee bezig ben, en dat straal je dan uit.  Als je met mensen aan het praten bent, voel je snel aan of iemand zelfzeker is of niet.  Verbaal goed zijn doet veel.  Onze jeugdtrainer Ludo doet dat heel goed.  Hij leert de kinderen trucjes aan, bij de jeugd is dat nodig.

Jeugdwerking

Voor de jeugd hebben we elk jaar een sportkamp anti-pesten. Daar wordt heel veel gewerkt rond het verbale.  Hoe los je het op als je gepest wordt?  Je kan direct beginnen slaan en trappen, maar dat is juist wat we willen vermijden.  Het verbale wordt helemaal bovenaan gezet.   Je kan grapjes maken, lachwekkende dingen zeggen.  Juist helemaal andersom dus, de andere staan verbouwereerd  als je dingen doet die ze niet verwachten. Je kan daar een beetje op inspelen, op de emoties inspelen en zo in stapjes verder werken.

Je kan het ook vermijden dat je uitlokt om gepest te worden. Dat is het wat soms bij kinderen gebeurt als ze timide overkomen.  Dat is puur dat zelfvertrouwen.   In de club hebben we daar al mooie voorbeelden van gehad.  Kinderen die zich aanmelden met hun hoofd tussen hun knieën, en een jaartje later als haantje de voorste op de tatami staan.  Dat vind ik fantastisch.

Perfectioneren

Bij volwassenen zie je dat ook.  De grootste evolutie is tot aan de groene gordel.  Dan krijg je het gevoel dat je er goed mee bezig bent.  Dan begint stilletjes aan de perfectie. Dat is een hele lange weg, maar een hele belangrijke.

In het begin leer je heel veel technieken, je moet alles kennen, je moet de basis kennen. Die basis is heel belangrijk. Je leert de technieken te gebruiken zonder je eigen fysieke kracht weg te gooien. Dat is voor mij de essentie van wat wij doen: de dingen doen zonder dat je er moe van wordt, zonder dat je spierkracht gebruikt. Als een kat op een kast springt, gebruikt die ook enkel de spieren die ze nodig heeft.  Als wij ergens op moeten springen, spannen wij ons hele lijf op.  Dat is zonde van de energie.

Op hoger niveau zijn er veel gelijkenissen met andere Martial Arts, zeker met Aikido.  Aikido ligt kort bij ons.  Bij Karate en Kungfu heb je een ander soort energie, de aanvallende energie.   Maar op de hogere niveaus zullen zij ook geen energie verspillen.

Als je aangevallen wordt, en je doet dingen die men kan verwachten, kan men van alle kanten anticiperen.  Als je een conflict hebt, gaat de andere ervan uit dat je niet geoefend bent.   Dan heb je een serieus pluspunt.  Dan komt je ervaring boven, je maakt bewegingen die ze niet verwachten.   Als je twee karatekas tegenover elkaar zet die elkaar kennen, die de technieken kennen, dan wordt dat een moeilijk gevecht.

Weerbaarheid

Iedereen heeft zijn pijngrens en zijn mentale grens.  Een meisje dat ooit in de club was, begon tijdens de eerste 2 trainingen regelmatig te wenen.  Je zag dat ze het heel moeilijk had.  Ik begon met haar te praten, ze heeft haar situatie uitgelegd, en deze was schrijnend. Dat weten we in het begin natuurlijk niet.  Ik heb haar laten weten dat ze haar  emoties moet laten gaan.  Echter, ik wou niet dat ze stopte met trainen.  Ze mocht wenen zoveel ze wou, maar ik wou dat ze leerde haar emoties om te zetten in verdediging.

Als je iemand aanraakt, en die begint te wenen, dan laten de meeste mensen direct los.  Ik heb gezegd dat ze mocht wenen, dat het goed was.  Maar de situatie lost zich niet op door te wenen.  Ik zag dat ze daarvan serieus verschoten was.  Ik ben met haar blijven trainen, het heeft haar goed gedaan, op korte periode heeft ze veel bijgeleerd.  Ik voelde mij een beetje psycholoog.

Traumaverwerking

De juiste aanpak is nodig, elk trauma wordt door elk persoon anders verwerkt  Zonder veel in detail te gaan heb ik de andere Sensei verwittigd, het gebeurde nog af en toe dat ze begon te wenen.  Het is heel belangrijk dat je dan niet begint te lachen.

Zo hebben we hier nog mensen gehad, maar niet zo extreem.  Mensen die een probleem hadden toen ze hier toekwamen.  Mensen waar je, als je ze nu zo ziet, zeker van bent dat men ze nu niet meer zal lastig vallen.  Dat vind ik het schone aan onze kunst, niet alleen aan Hakkoryu, maar ook aan andere sporten en gevechtskunsten.

Goed doen voor jezelf

Ik heb 6 jaar karate gedaan, ik zou daar niet mee gestopt zijn, ware het niet dat de trainer naar een andere regio ging.  Ik was ook begonnen met Hakkoryu en met Kungfu.  Ik ben daar een paar jaar heel gedreven in geweest.  Hakkoryu is het enige wat ik nu nog doe, dit is wat ik hoop te kunnen doen tot mijn 80 jaar..   Onze sport/kunst wordt aangepast aan het individu, en we zijn sowieso niet competitief.  Je moet jezelf niet bewijzen, je kan hier voor jezelf komen sporten.   Dat is het trouwens, je moet gewoon voor jezelf sporten, het doen zodat je je er goed bij voelt.  Voor mij als Shihan is dat natuurlijk anders, ik moet mij kunnen bewijzen tegenover de studenten.

Dan nog, bewijzen is een groot woord. Je moet vooral zien dat je acceptabel les staat te geven. Dat is enerzijds de grote reden, maar anderzijds betekent het ook veel voor mij. Ik heb daar zelf veel aan opgestoken.

Innerlijke kracht

Momenteel leer ik veel bij over innerlijke kracht.  Ik heb de vraag ‘wat is innerlijke kracht?’ veel gekregen toen ik zelf Hakkoryu student was.  Ik heb daar nooit een volledig antwoord kunnen op geven. Ik denk zelfs nu nog niet, uiteindelijk is dat persoonsgebonden. Maar je begint het wel te ervaren. Die kracht is nu bij mij de grote drijfveer.  Je begint te beseffen dat alle kracht die je in het begin gebruikte helemaal niet nodig was.  Ik zal dat nog wel af en toe  doen, veronderstel ik, maar veel minder. Ik denk dat als een mens zo ontspannen door het leven kan gaan, dat je veel verder kunt komen.

Bij innerlijke kracht is het zelfvertrouwen zodanig opgestapeld, dat je weet waar je mee bezig bent, en dat je aan jezelf, of aan niets meer, twijfelt.  Dat klinkt pretentieus, maar ik denk dat het daar op neer komt.  Je gelooft zo hard in jezelf dat er geen remmingen meer zijn.

Innerlijke wijsheid

Stress is een andere factor, stress begint volgens mij mentaal.   Omgaan met stress verander je niet door te sporten, dat verandert met de leeftijd.  Je begint in het leven de dingen te relativeren.  Je gaat er anders mee om.  Innerlijke wijsheid komt met de leeftijd.  Je niet meer laten opjagen.  Als het  iemand is die mij opjaagt, dan ben ik het zelf.

Natuurlijk zijn er dingen die de mens opjagen.  Laat die gewoon eventjes, het helpt toch niet als je je blijft opjagen.   Als het je overkomt, dan is het goed te beseffen dat je het zelf kan verminderen.  Er zijn natuurlijk dingen die mij nog kunnen opjagen, dat is goed ook.  Maar enjoy life, zo veel mogelijk! In zoverre dat het mogelijk is natuurlijk.

Als je thuis ruzie hebt, en je komt trainen, dan ben je daarna die ruzie van thuis vergeten.  Uiteindelijk vergeet je even alles, je laat alles even liggen.  Ik denk dat dit met alle sporten zo is, dat is daar belangrijk aan.    Bij ons komt dat omdat het in het begin heel technisch is, je denkt veel, je vraagt je af of je wel juist bezig bent.  Je hebt geen tijd om aan andere dingen te denken.  Dat ontspant je hoofd.

Aanpassen

Bij Hakkoryu moet je jezelf continu aanpassen, op vele manieren.  Je traint met grotere mensen, met kleinere mensen, …  Als je je niet kan aanpassen in het leven, dan geraak je nergens.  Voor mij is het me zelf aanpassen een vanzelfsprekendheid geworden.  Ik kan me heel goed aanpassen, dat is een ingesteldheid.  Voor iemand die niet flexibel is, zijn de dingen direct veel te veel.

Kansen geven

Bij het les geven moeten wij ons continu aanpassen, ook in de opwarming moet je daar rekening mee houden. Vanaf de blauwe gordel geef ik de mogelijkheid om mee les te geven.  Ik hou ze natuurlijk wel in het oog.  Als er dingen zijn die naar mijn mening beter kunnen, of het ging de slechte richting uit, dan ga ik achteraf met die mensen babbelen. Ik denk dat dat nodig is, en dat ze daar veel kunnen uit leren.

Niet iedereen wil lesgeven…  Er is hier iemand geweest die zei dat niet te willen doen.  Die persoon kwam om te ontspannen, die wou geen verantwoordelijkheid nemen.   Daar had ik het moeilijk mee.  Als je zoveel jaar met iets bezig bent, dan heb je je eigen ervaring, deel die toch met anderen.   Die persoon wou dat niet, ik heb dat dan proberen af te bouwen.  Toen ik onbewust toch nog eens vroeg om iets voor te doen, is die weggebleven, of het enkel voor deze reden was weet ik niet.  Het zijn dingen die ik probeer bij te houden, er zijn mensen die gewoon willen komen trainen.

Feedback

Je moet voor alles openstaan in het leven.   Je moet niet alles aanvaarden, maar je  moet er wel voor openstaan.  We trachten voor de volle 100% rekening te houden met de feedback die we krijgen.  De dingen worden niet altijd naar zijn of haar zin opgelost, maar ik vind dat je er rekening mee moet houden. Dat hoort bij de ervaring.  Als je iets één jaar doet, heb je een en ander meegemaakt, als je dat 10 jaar doet, heb je 10 maal zo veel meegemaakt.

Ik denk dat er bij ons in de club hopelijk niet veel te klagen valt.  Maar zoals het cliché zegt: je kan niet voor iedereen goed doen.  Je probeert gewoon het beste te doen, te wikken en te wegen tot je de goede oplossing hebt.

Discipline

Ik denk dat er een gemoedelijke sfeer hangt, dat vind ik heel belangrijk. Er zijn veel Japanse sporten die strikt zijn, heel gedisciplineerd.  Ik heb niets tegen discipline, maar tot op een bepaalde hoogte.

Bij de jeugd is dat makkelijker toe te passen, die tolereren dat meer, die hebben dat nodig. Volwassenen zijn niet voor niets volwassen.  Volwassenen kunnen eigen interpretaties maken, over iets hun eigen ding zeggen.  Maar als het te ver gaat, zal ik het ook wel laten weten. Ik vind niet dat je dat bruusk moet laten weten, ook al gebeurd dat wel eens.  Als je dat van in het begin toepast, dan wordt dat door iedereen getolereerd.  Ik heb liever dat er eens kan gelachen worden, maar op  het juiste moment. Ik hou van de gulden middenweg.

Schorsing

Er zijn ooit schorsingen geweest van Hakkoryu Shihans in België, Shihans die hun licentie verloren hebben.  Ik heb het ooit meegemaakt op een gala van gevechtskunsten dat een Shihan een demonstratie gaf.  Hij wou tonen waartoe die innerlijke kracht in staat was.  Hij deed dat door een betonnen ijzer op zijn luchtpijp al stappend helemaal te plooien.

Daar is veel om te doen geweest, wat resulteerde in de schorsing.  Ze hebben er in Japan slecht op gereageerd, met schorsing als gevolg.  Officieel zijn we nog met 5 Shihans in België die geregistreerd zijn in Japan.

Graad hoger

Ik kan nog een graad hoger gaan, maar voor mij heeft dat geen belang.  Ik ben Shihan (de hoogste – paarse- gordel) geworden. Het is een ervaring, het is tof om te trainen met de stichter.  Ik ben nog een tweede keer terug geweest voor de graad van Kaiden Shihan (2² graad bij de Paarse gordel), maar dat was om Ludo te vergezellen die ging voor de graad van Shihan.  Ik vond het niet gepast dat hij alleen zou gaan.  Ik ben alleen moeten gaan, ik vond dat erg.  Ik zal voor die laatste graad gaan als er iemand anders voor de graad van Shihan gaat.  Ik ga daar niet voor mijzelf naartoe gaan, alles wat ik nu bijleer, mag ik niet doorgeven.  Als Shihan mag je de zogenaamde geheime technieken (die je enkel bij de stichter kan leren) niet doorgeven. Je moet daar voor papieren ondertekenen.

Die geheime technieken pas ik soms toe, maar aangezien je ze als leerlingen niet kent, weet je ook ze ook niet te herkennen, ze zijn geheim…  Op hoger niveau is het heel veel detail, wel belangrijke details.

Kung Fu Panda

Die geheime technieken, kijk maar eens naar Kung Fu Panda, bestaan wel degelijk.  Maar in die film zie je ook de gedrevenheid.  Hij heeft een moeilijke weg afgelegd en zichzelf gevonden.  Zo heeft ieder zijn eigen bron, maar die krijg je niet van vandaag op morgen.

Bij mij heeft de sport mijn karakter gevormd, daar ben ik zeker van. Ik heb nooit met mezelf in de knoop gelegen, daarvoor was ik te rechtsreeks in wat ik dacht en deed. Maar het heeft mijn karakter serieus veranderd.  Ik ben er sterker door geworden.  Het was een van de beste dingen die ik meegemaakt heb, niet alleen mentaal, maar ook fysiek.

Grenzen verleggen

Toen ik begon met Hakkoryu, heb ik met rollen en vallen veel kwetsuurtjes opgelopen.  Rollen en vallen is trouwens het zwaarste onderdeel.  Als er iets in de training te zwaar is, of je hebt het even moeilijk, zet je dan gewoon even aan de kant.  Maar ooit moet je het eens proberen, of je bouwt het stilletjes aan op.  We proberen hier rekening mee te houden.  Maar als iemand een aantal keren aan de kant blijft zitten, dan gaan we daarmee praten en werken we eraan tot hij of zij het wel durft.  Je mag wel iets ontlopen, maar dat mag niet te lang blijven duren.  Als je de mensen de mogelijkheid geeft, dan zijn ze liever lui dan moe.  Sowieso zijn er periodes waarin je niveau wat minder is, dan is dat maar zo.

Ik vind het mooi te zien als mensen zichzelf overtreffen.  Bij de opwarming pompen we soms per kleur.  Dan gaat om beurt elke kleur in de cirkel zijn push-ups doen, en de anderen staan er rond.  Iedereen is dan tot meer in staat, meer dan wat ze van zichzelf verwachten.  Gewoon omdat iedereen op jou staat te kijken. Het is simplistisch, maar het werkt ongelooflijk goed.

Pure hobby

Je kan geen les geven als je geen respect hebt voor de mensen.  Voor mij is het een pure hobby, het lesgeven,  vrijwilligerswerk noem ik dat.  Ik zal niet zeggen dat het een missie is, want dan zou het een bewuste keuze zijn. Ik ben erin getuimeld.  Sommige dingen in het leven doe je omdat ze verplicht zijn, al de rest doe je vrijwillig.  Als je die dingen tegen je goesting doet, dan ben je een dikke zot.  Doe alleen wat je graag doet. Dat is niet altijd te verwezenlijken, maar zo zou het moeten zijn.

Ik wil mijn kennis doorgeven.  Maar ik hou ook een deel achter, de mensen krijgen het wel als de moment er is. Dat is het schone aan Hakkoryu: zoek zelf je weg. Er zijn mensen die lang zitten te sukkelen, en dan ineens “Ja, dat is het”.

Winnen door te verliezen

In onze club geven we nog wat richtlijnen bij het zoeken.  Als je in Japan zou trainen, dan zou het vanuit jezelf moeten komen.  Maar dan is de lijdensweg, de levensweg, veel langer.   Bij ons staan er nog wegwijzers, in Japan niet. Daar moet je zien dat je de weg zelf vindt.  Het verschil is dat zij er dagelijks mee bezig zijn.

Het is goed dat je je eigen richting kan zoeken, ook al is die soms mis. Door te verliezen kan je veel winnen.  Je moet lessen trekken uit wat je in het leven mis gedaan hebt.  Niet iedereen begrijpt het direct, het is een contradictie tot en met.

Beste kamper is 2 jaar oud

Hoe groter mensen worden, hoe eigenzinniger ze worden.  De mensen gaan zich aanpassen.  Dat zie je ook in de gevechtsport. De beste kamper, de beste vechter, is een ventje van 2 jaar. Die heeft zijn hele opleidingsweg nog niet gekregen.  Als je groter wordt, dan krijg je te horen wat goed is en wat slecht, wat mag en wat niet mag.  Als je moet vechten met iemand die drugs genomen heeft, is dat ook zo, bij die mannen zijn de remmingen ook weg.

Het belangrijkste van Budo is jezelf te overwinnen.  Wat je doet, doe je voor jezelf.  Als je met jezelf in de knoop ligt, waarom ga je dan een ander pijn doen?

De geur van de dood

In een gevecht moet je eerst jezelf overwinnen.  We spreken van Sakki Wo Kanjiru, het ruiken van de dood.  Het is te hopen dat je dat niet moet meemaken, dat als je in een bepaald conflict staat, je bereid bent om te sterven.  Als je tegenstander voor jou staat met een mes, dan weet je dat er een grote kans bestaat dat je gewond zal raken.  Dan  moet bereid zijn te sterven om verder te kunnen gaan.  Als je dat kunt, dan heb je geen remmingen meer.  Als de remmingen weg zijn, dan denk je niet meer na, heb je geen schrik meer dat ze je pijn zullen doen.

Om daar aan toe te zijn, moet je van alles meegemaakt hebben in het leven.  Je moet het ervaren hebben om er te kunnen over spreken.  Ik heb al bepaalde dingen meegemaakt, ik ben er altijd al goed uitgekomen. Meestal was het verbaal, soms waren het 2 dezelfde polen waarbij geen een van de twee afgaf.  Dat wordt dan op de slechtste manier geregeld, dat is minder plezant.

Over de schreef gaan

Een vrees, een paniek aanval, heb ik nog maar één keer gehad in mijn leven.  Die ene minuut was ongelooflijk zwaar.  Dan heb ik mijn vrees moeten accepteren.  Dat is een klik die je moet maken. Hopelijk komt dat niet te veel meer voor.

Jezelf verliezen om jezelf terug te vinden is nog een stap verder.  Het kan soms nodig zijn eens serieus over de schreef te gaan om te weten wat er is misgegaan. Zo heb ik het nog niet bezien. Beter vermijden dan mee te maken.

Afhaken

Er zijn mensen die afhaken, meestal rond de blauwe gordel.  Ik vind de oorzaak niet.  Ik heb daar spijt van, dat zijn mensen waar je jaren tijd in hebt gestoken.  Iedereen heeft natuurlijk zijn uitleg, maar weet je daarom de échte oorzaak?  Dat is iets wat me bezig houdt.  Je kan niemand verplichten te komen, je komt als je zin hebt.  Maar iemand die zo een hoog niveau bereikt heeft, waarom stopt die dan?  Net als het belangrijkste moet komen?

Ik vind het belangrijk dat je jezelf blijft motiveren om te komen, ook al is het tegen je goesting. Als ik eens geen goesting heb, dan kan ik het niet maken om niet te komen.  Toen ik vroeger aan fitness deed, dan had ik soms ook geen goesting om te gaan.  Dan motiveerde ik me door te denken dat ik voor de sauna ging.  Dan ga je er naartoe, en heb je toch een schitterende training.

Spiegel wordt voorgezet

Ik ben al jaren met die sport bezig, ik ben al jaren les aan het geven.  Ik vraag me nog regelmatig af of ik het goed doe, of ik er goed mee bezig ben.  Dat is een vraag die telkens naar boven komt, ik denk dat je niet meer kan goed doen als je denkt dat het goed is.  Jezelf continu in vraag stellen, dat moet doen in het leven. Ik denk dat je dat bijna niet anders kan. Als je je over jezelf geen vragen stelt, hoe ga je dan bijleren?

Daarvoor hebben we ook de examens. Ik vraag aan hen die de examens afnemen hun analyse te maken, een analyse van alles wat ze zien.  Wat niet goed gaat, dat is onze fout.  Als je 10 examens afneemt, en je ziet zes keer hetzelfde gebeuren, dan word je een spiegel voorgezet, dat kan niet anders.   Eigen kennis is de hele wereld, het is een serieuze cliché, maar het is zo.  In de meeste clichés zit trouwens veel waarheid.

Empathie

Zij die zich geen vragen stellen, staan ook bewust in het leven, alleen van dat onderdeel zijn ze zich niet bewust.  Zij hebben ook wel vragen, maar zullen daar misschien geen antwoorden willen op geven.

Ik heb al heel mijn leven gevoel gehad voor andere mensen, zeker voor mensen in miserie.  Ik denk dat ik meer empathie dan sympathie heb voor mensen. Niet dat ik sympathie slecht vind, maar dat is een ander gegeven.

Bewandel de weg

Ik bewandel de weg, niet doelbewust.  Ik begin gewoon te wandelen en zie wel waar ik uitkom.  Je mag een idee hebben voor je begint te wandelen, maar dat idee gaat altijd verder en verder van je weg.   Zo wil ik door het leven gaan, wat niet altijd even gemakkelijk is.

Iedereen trekt zijn eigen limieten. Ik ben weinig bezig met streefdoelen, we zullen wel zien waar we uitkomen. Dat maakt dat je rustiger bent in het leven. Je begint gewoon je ding te doen.  Wandel maar, je zal zien dat je het overleeft!

Dit is meer dan Maatschappelijke Verantwoordelijkheid opnemen.  Ik kreeg inzichten hoe om te gaan met kwetsbaarheid.  “Bewandel je weg”, “Je wint door te verliezen”…  Het speciale is, dat er niet wordt over gesproken, maar dat het wordt beleefd…

Het wordt tijd dat ik weer wat meer ga trainen, dat ik voorbij mijn oranje gordel geraak!

Franky De Cooman

Met dank aan Mieke De Pril voor de redactie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: