Jan Matthys – Regisseur

Jan Matthys, de regisseur van Quiz me Quick, Katarakt, De Smaak van De Keyser, Zalm voor Corleone, …,   is gepokt en gemazeld als verhalenverteller.

Beste Lezer, voor u aan deze tekst begint, best eerst even de algemene inleiding op deze interviewreeks lezen...

Bekje

Sommige regisseurs schrijven zelf hun verhalen, ik ben eerder het uitvoerende type.  Ik krijg materiaal aangeleverd, ik mag het vertellen, net zoals een ouder een verhaaltje vertelt aan zijn kinderen voor het slapen gaan.  Maar iedereen vertelt het verhaaltje zoals hij gebekt is, de papa zal het verhaaltje anders vertellen dan de mama.

De laatste tijd trek ik verhalen aan die dicht bij mezelf passen, het begint aan te voelen alsof ik de auteur ben, zelfs met andermans verhaal.

Verhalen in beeld brengen

Katarakt was een verhaal in een mooi arena (biotoop waar een verhaal zich afspeelt), de fruitteelt.  Het bijbehorend landschap kon ik als een personage laten zien.  Je kan daar een mooie, bijna poëtische, manier vinden om een personage zijn verdriet te laten ventileren.  Iemand heel eventjes alleen laten zijn in een immens landschap, verdrietig laten zijn. Het is heel fijn dit voor een ruim publiek te tonen, te gaan fietsen, of gewoon wat schreeuwen tegen de zee.

De dingen die ik doe, doe ik graag, ik hoef niet van beroep te veranderen.  Niet zoals in bepaalde omgevingen waar men om de drie jaar van plek denkt te moeten veranderen.  Ik heb het gevoel zo bezig te kunnen blijven, ik kan in de verdieping, of in de breedte, gaan.

Verhalen over mensen

Ik wil verhalen over mensen vertellen.  Quiz me quick speelt tegen de achtergrond van amateur-quizzers.  Het gaat over vijf mensen die op een nulpunt in hun leven zijn geraakt.  Eentje heeft zijn vrouw verloren en is daardoor aan de drank geraakt.  Een andere wil eeuwig student blijven.  Nog een andere heeft de zaak van zijn vader moeten overnemen omdat die blind werd, …

Het lot brengt hen op een avond samen op café waar nog iemand anders sushi levert en het vijfde hoofdpersonage de belastingbrief van de cafébaas invult.  Er is een quiz bezig en ze besluiten mee te doen.  Het blijkt dat ze complementair aan elkaar zijn, ze gaan langzaamaan hun eigen weg.

Op het einde van het verhaal zien ze het licht, gaan ze terug naar wat voor hun écht van belang is.  In deze serie is de weg even belangrijk als het doel, iets wat vaker terug komt in de projecten die ik doe.  Het kan me enorm ontroeren.

Luxebeest

Men kan zeggen dat ik gekozen heb voor een ingewikkelde vorm van verhalen vertellen, de meest arbeidsintensieve.  Het gaat zo traag vooruit, maar ik hou van deze manier omdat er heel veel verschillende disciplines van kunst bijeenkomen: muziek, decors, poëzie, veel kunstvormen die op elkaar ingrijpen en zo doorheen de radertjes van de ratio recht naar de ziel gaan.

Ik ben een enorm luxebeest, op zondagavond op één zomaar over een forum kunnen beschikken.  Het is goed dit te beseffen wanneer het eens moeilijk gaat, wanneer ik in mijn klaag ben.

De kracht van kunst

Kunst is heel krachtig.  Ik was op Johan Heldenberghs’ voorstelling The Broken Circle Breakdown Featuring the Cover-ups of Alabama.  Het toneelstuk handelt over man en vrouw die in een country groepje spelen, ze hebben hun enig kind verloren en reageren er beiden anders op.  Het enige wat hen nog verbindt is de countrymuziek, ze geraken altijd maar verder uit elkaar.

Op het einde van de voorstelling bleef iedereen zitten, een kwartier lang nog.  In het uitgaan van de zaal heb ik het verschillende mensen zien goedmaken met elkaar.  Ik kon flarden van gesprek opvangen: ‘laat dat maar vallen van die erfenis’…  Je merkt zo dat kunst de wereld een beetje kan redden, dat ze bepaalde gevoelens weet aan te spreken zodat mensen die op den duur kunnen overstijgen.

Ploeg samenstellen

Soms vraag ik me af van waar het talent kom dat ik meekreeg, een talent dat ik toevallig gebruik om verhalen te vertellen, verhalen die verteld worden aan een ruim publiek.

Waarschijnlijk komt dat van mijn vader die voetbaltrainer was.  Ik heb nooit van voetbal gehouden, maar als ik ex-spelers van hem tegenkom en die vertellen over mijn vader, dan merk ik dat wat hij deed enorm lijkt op wat ik doe.  Je stelt je ploeg samen net als ik de casting van mijn acteurs doe.  Je hebt een scenario waar een draaiboek moet van gemaakt worden, je interpreteert, jij zoekt hoe je het kan vertellen, met welke beelden.  Wie zijn de ideale spelers?  Dit loopt parallel met het samenstellen van een ploeg, net zoals mijn vader thuis tekeningetjes maakte.  Met hetzelfde talent zou ik evengoed met mentaal gehandicapten kunnen werken, of ergens anders ingezogen worden.

Mensen in hun kracht zetten

In die zin kriebelt het soms om iets te doen in een andere sector, of met de natuur bezig te zijn.  Iets doen met biodynamische landbouw, maar dat zou waarschijnlijk te eenzaam zijn voor mij.  Ik hou er zo van met mensen te werken, mensen op hun best te zien.  Ik krijg een kick als ik iemand op het best van zijn talent kan zien.

De term ‘iemand in zijn kracht zetten’ heb ik onlangs voor het eerst gehoord, van iemand die met gedetineerden werkt.  In het gevangeniswezen spreekt met niet meer van integratie, zelfs niet meer van inclusie, men spreekt van ‘iemand in zijn kracht zetten’.  Dat is het ultieme voor mij, het creëren van een sfeer waar mensen het beste van zichzelf kunnen geven.

Dat is het toffe van mijn vak waar je, in tegenstelling met theater, een take verschillende keren opnieuw kan doen.  Bij mij mag je er 7 keer compleet naast zitten, we zullen het opnieuw doen. En dan gebeurt het wondertje opnieuw, en zit de acteur er boenk op.  Die take gebruik ik dan.  Je moet het ultieme vertrouwen creëren zodat die persoon zich vrij voelt, dat hij weet dat ze er zwaar mogen overgaan, dat ze mogen proberen.  Dat ze op hun doos kunnen gaan is heel belangrijk, daar maken we op voorhand afspraken over, zelfs voor een scène met veel acteurs.  De acteurs moeten zich kwetsbaar kunnen opstellen.

Het eerste wat ik vertel wanneer ik les geef op campus De Ham is dat ze op hun doos mogen gaan.  Voor die studenten is dat echt een bevrijding.  Durf te falen, dan pas komt talent aan de oppervlakte.

Even geen mening

Op een draaidag worden er honderden vragen aan mij gesteld, ik ben diegene die de antwoorden moet geven.  Soms is het antwoord ‘ik heb even geen mening’, je ziet de mensen dan raar opkijken.  Dat is een controversiële uitspraak, want je moet toch altijd een mening hebben?  Misschien is het gewoon een uitstellen van mij om zo wat tijd te kopen.  Als mensen je dan een zwakkeling vinden, dan is dat maar zo.

Eigen thema’s

Als verhalenverteller moet je nadenken over je eigen thema’s.  Zo constateer ik dat ik iemand ben die altijd op zoek is naar harmonie, iemand die conflictmodellen schuwt.  Maar binnen het vertellen van een boeiend verhaald is harmonie rap saai.  Af en toe dient er dus naar conflict op zoek gegaan te worden.  Dit doet mij nadenken over mijn eigen thema’s, zo kan ik andermans verhalen verfilmen.  Je kan voelen waar je warm van wordt, wat je niet koud laat, wat je opstandig maakt.

Ik ik ik

Ik heb een groot probleem met het woord ‘ik’. Ik kan de radio of TV afzetten wanneer bepaalde reporters voor de dag komen die nogal vaak het woord ‘ik’ gebruiken, ook al doen ze geweldige dingen.  Het is een zwakte van me, dat ‘ik-ding’, ik begin het nu pas te ontdekken, ik heb het veel te lang vermeden.  Vaak gebruik ik de wij-vorm, omdat ik met een groep bezig ben.  Soms moet je het al eens in de mond nemen, als je je verantwoordelijkheid moet nemen, maar het woord wordt maar zelden juist gebruikt.  Ik ontmoet mensen die me zeggen dat ik niet genoeg aan mezelf geef, dat ik dat zonder schuldgevoel kan doen.  Ik ben daar in de beginfase.

Verbale intelligentie

De laatste tijd heb ik het moeilijk met de waarde die gehecht wordt aan verbale intelligentie: mensen die het goed kunnen uitleggen, die goed met woorden zijn. Ik vind dat dit overgewaardeerd wordt, dat het gerelateerd wordt aan intelligentie.  Je ziet dit vaak bij politici of in de juridische wereld.  Men vertelt dingen met heel veel woorden, chique woorden, men blijft maar ratelen en geluid produceren.  Het heeft vaak te maken met volume, hoe hard je kan roepen of op tafel kan kloppen.  Hoe meer je gehoord wordt, hoe vaker men je rechtstreeks linkt aan intelligentie.

De spreuk ‘het mooist is de boom die zich niet opdringt, en al dat gene dat onopvallend schittert’ vind ik mooi en waardevol.  ‘met het risico dat niemand het ziet’.  Bij dit laatste zit iets trachtends, maar dat risico moet je er maar bij nemen.

Schone sluimeraars

Op een vergadering draai ik niet mee in de discussies, ik blijf gewoon rustig.  Op den duur valt het toch stil, heb je wel ruimte.  Misschien komt dit omdat de anderen moe zijn geworden.  Misschien zal ik ooit iets maken over de suprematie van het verbale.  Er moet toch zoveel schoons sluimeren in zoveel boeiende mensen, mensen die niet aan bod kunnen komen en stilletjes in een hoekje wegkruipen.

Vermoeide levens

Ik hoop dat we terugkeren naar een model waar we niet meer rennen.  Bij een bepaald productiehuis kan je heel goed merken dat dit productiehuis ontstaan is bij mensen uit de sport, sportjournalisten die competitief in elkaar zitten.  Ik ben daar nooit aan bod kunnen komen, het klikte niet.  Als je wil samenwerken met mensen, dan moet het klikken.  Ze vonden me te weinig ambitieus, geen winnersmentaliteit.  Ik moet daar eens mee lachen, die mensen lijken me zo vermoeide levens te zijn.

Vroeger had ik de neiging te denken dat dit de gang van zaken was, dat ik daar in mee moest gaan.  Maar dit gaat zo in tegen mijn natuur.  Ik doe dat niet meer, en plots wordt het exotisch en misschien zelfs aantrekkelijk.

Onzekerheid…

Men had mij aangesproken voor het maken van ‘De Kampioenen’ film.  Ik was al aan het dromen van het uitwerken van de film tot ik de acteursgroep rechtover mij had staan.  Een aantal onder hen zag het niet zitten om een film te maken zonder garantie op succes, die konden niet om met die onzekerheid.  Vrij kort voor de draaiperiode is het afgesprongen, het was confronterend voor mij dat het me niet lukte om de groep zo ver te krijgen om samen te springen.

Dunne lijn

Acteur zijn is een kwetsbaar beroep.  Je moet je gevoelens uiten, je moet trachten dingen geloofwaardig over te brengen.  Dat is een hele dunne lijn, het kan mislukken.  Een muzikant kan dan nog zijn instrument wegzetten, bij een acteur is dat zijn lichaam en zijn geest.  Dat leg je niet zomaar af.  Als je als regisseur een opmerking geeft en zegt dat ze het niet persoonlijk mogen opnemen, dan krijg je vaak de reactie ‘hoe moet ik het dan wel opnemen?’.  Je mag daar dan nog zo’n goede afspraken hebben trachten over te maken, op het moment zelf is het niet evident.  Je moet de mensen zo ver krijgen dat ze het nog eens kunnen spelen.  Soms ga ik niet tot het uiterste, laat ik het liggen.  omdat ik voel dat anders de persoon zou kraken.  Dat is de keerzijde van de medaille.

Ontmijnen

Het kan zijn dat wanneer iemand een scène moet spelen, het allerhande zaken bij die acteur los maakt.  Je weet niet wat die persoon allemaal heeft meegemaakt, wat die persoon zo hard raakt dat hij blokkeert.

Vrijscènes bijvoorbeeld zijn niet evident.  Het kan het plezantste zijn wat er is, je kan het als een sport benaderen.  Je spreekt de dingen op voorhand goed af, er kan een soort van humor insluipen.  Niemand vind het leuk, maar het hoort bij het vak.

We zorgen er voor dat we het opdelen in fases, we beginnen altijd met het voorspel ;-).  Ik zorg er voor dat er geen synchrone klank wordt opgenomen, het wordt later opnieuw ingehijgd.  Zo kan ik mij mee in het spel smijten, mij mee kwetsbaar opstellen en er ons zoals een voetbalverslaggever doorpraten.  Dan wordt het een soort van feest, iedereen ligt dan dubbel van het lachen.  Je ontmijnt de situatie, je kan heel supportief zijn en de mensen op hun gemak stellen.  Dat vind ik heel belangrijk.

De kunst van het sluipen

Mijn collega Frank Van Passel, met wie ik graag samenwerk, gebruikt bij de briefings een andere techniek dan ik.  Hij neemt voor heel de bende het woord, zegt hoe hij de dingen ziet wanneer alle mensen samen zijn.

Ik ben daar niet goed in, ik kom meestal een uur vroeger toe dan nodig.  Ik doe mijn toer en ga overal langs om mijn verhaal te doen, bij de mensen van de make-up, bij de mensen van de kostuums.  Ik vertel daar wat voor hen belangrijk is, zo wordt het ook persoonlijker.  Het is wel arbeidsintensiever, want het volledige verhaal komt bij iedereen aan bod, maar dit is mijn manier om de ploeg te inspireren.

Je zou het kunnen vergelijken met wat Carlos Castaneda schrijft in zijn boekje ‘de kunst van het sluipen’. Die man gaat er vanuit dat je door een soort van openheid naar de mensen toe, hen ‘een niveau kunt laten zakken’, dat je een groep kunt sturen zonder directief te zijn.  Voor de rest weet ik daar niet te veel over, ik haak altijd een beetje af wanneer men over energie en van die dingen begint.  Niet dat ik het belachelijk vind, maar ik weet er niet genoeg over.

Waarachtig

Bij acteren is het lang de tendens geweest dat alles naturel moest zijn, het was zelfs een terreur.  Maar als je te veel naar het naturelle op zoek gaat, dan is het voor je het weet triviaal.  Ik hou meer van waarachtigheid.  Van mij mag de acteur op tafel springen en roepen, ook al is dat niet naturel.  Als iemand waarachtig speelt, dan komt dat binnen.  Voor mij is dat het criterium, was het waarachtig?  Indien niet, dan volgt er nog een take.  Tot de acteur het ook echt beleefd heeft, als het fake is, dan voel je dat.  Dat is de grote kunst, de essentie van acteren voor de camera, dat telkens herhalen met een ploeg van 15 man rond jou.  Sommige mensen moeten daarvoor wat meer concentratie pakken.  Als er dan jonge acteurs bij zijn, die mee grappig of om ter stoerst willen doen, dan komt het niet goed op het moment dat er een gevoelige scène gespeeld worden.  Meedoen en juist voor de actie terug serieus worden lukt dan niet.  Ik laat het dan eens gebeuren, zo kunnen ze het zelf ontdekken.

Ik vraag nu al eens een moment voor de actie om ruimte te maken om in de concentratie te gaan.  Straks kan er verder gelachen worden.

Schuifjes

Een rol spelen is voor iedereen anders.  Er is de methode van schuifjes van gevoelens opentrekken waarbij je op zoek gaat naar aanknopingspunten in je eigen leven.  Dan gaat men er vanuit dat je al veel in je leven hebt meegemaakt om goed te kunnen spelen.  Bij sommigen gebeurt dat heel mechanisch.  Ik wil dat mijn acteurs hun deel van de tekst rats van buiten kennen, zo goed dat het geen probleem meer is. Dan kan je gewoon luisteren naar je tegenspeler en in het moment kruipen.  Ik regisseer soms via de tegenspeler, opdat de persoon anders zou reageren.

Ik ga nooit achter een monitor zitten, ik zit heel dicht bij de spelers, net buiten beeld.  Zo ben ik er deel van, ik wil erbij zijn.  Je kan ook heel veel nuance leggen in dat laatste woord dat je zegt: ‘actie’, net zoals een petanquespeler die na zijn bal gegooid te hebben precies nog wat bijtrekt.

Supporter

Ik ben de eerste supporter van de acteurs.  ‘Cut’, er mag daar duizend man staan, de ogen van de acteurs zoeken onmiddellijk de regisseur.  Jij moet dan als eerste je appreciatie geven, zo eerlijk en authentiek mogelijk.  Ben je dat niet, dan voelen zij het ook.  Er is een periode geweest dat mensen die mij goed kenden de nuances uit mijn ‘ja’ konden halen.  Ik probeer het palet nu wat eerlijker te krijgen, en gewoon nee te zeggen als het niet goed was.

Gespaard gebleven

Ik kan moeilijk neen zeggen, ik ben bang om te kwetsen.  Zelf ben ik tot nu toe gespaard gebleven, ik heb wel al ontgoochelingen meegemaakt.  Ik heb het moeilijk met mensen die aan de geldkant van de productie zitten, maar ik ben altijd begripvol gebleven.  Met een persoon had ik het vaak moeilijk, op een avond vroeg hij om samen iets te eten.  Die man stortte zijn hart uit want niemand heeft hem graag.  Ik was blij zoveel jaren geduld gehad te hebben met die man.  Drie dagen later was hij weer dezelfde, er was niets veranderd.

Lage instapdrempel

Ik merk dat ik een lage instapdrempel heb, je merkt dat bij de figuranten.  Dat zijn mensen die er graag bij zijn en die een zee van tijd hebben.  Met die mensen praten is eigenlijk not-done op de set.  Ik kan het niet laten, men moet mij dan komen weghalen om met mijn ploeg bezig te zijn.  Als je het negatief uitdrukt zou je kunnen stellen dat ik behaagziek ben.

Zo kan het zijn dat de energiebalans in het gedrang komt.  Ik merk wel dat energie niet is als een vat dat kan leeg geraken.  De meest zware draaidagen komt ik thuis vol energie, terwijl ik fysiek misschien compleet kapot ben.

Recht van spreken

Door ervaring bouw je ondervinding op.  Ik vind dat ik niet snel recht van spreken heb.  Ik hou nog van die ouderwetse principes waar de kinderen zwegen wanneer de ouders aan het spreken waren. Daar zit een vorm van waarheid in.  Wanneer ik film in de loopgraven, dan ga ik mee de modder in.  Dan helpt het gewone praten niet, je moet erop inschreeuwen, want het zijn geen echte granaten die rondvliegen.  Ik brul me dan leeg vanop korte afstand, achteraf is het dan wel hilarisch.

Omgekeerde weg

Als je het academisch zou bekijken, doe ik het de omgekeerde weg.  Ik ben de dingen aan het ontdekken in alles wat ik doe.  Meestal doe ik iets intuïtiefs en doe ik zo ervaring op, eerder ondervinding, dat is een mooi woord.  Eigenaardig genoeg ga ik er dan les in geven in een of ander gastcollege.  Het is pas op het einde dat ik er zelf iets ga over lezen of er iets over volgen.  Ik ga tegen de dingen in, fantastisch vind ik dat.

Ondervinding

Herman Van Molle, één van mijn professionele mentors, heeft een mooi verhaal over het verschil tussen ervaring en ondervinding.  Herman vloog mee met een bush pilot in Alaska die hem ergens moest afzetten.  Afzetten is niet moeilijk volgens de piloot, maar je moet dat doen op een plek waar je ook weer kan opstijgen.  Vijftig meter water om te landen is, dankzij de weerstand, voldoende om te landen, maar om het vliegtuig terug in de lucht te krijgen heb je 500 meter nodig.  Herman, die wat schrik heeft van vliegen, vroeg hoe hij dat kon inschatten.  ‘Good judgement comes from experience, experience comes from bad judgements’.  De piloot had al enkele keren ondervonden wat de gevolgen zijn van een slechte inschatting.

Glokaal

In het dorpje waar Herman woont een vrouwelijke professor Scandinavistiek.  In de week geeft ze les in Stockholm, in het weekend woont ze in haar geboortedorp.  De jeugd is er weggetrokken, er zijn veel leegstaande huizen.  De vrouw heeft een Apple laptop en een Erickson gsm, ze draagt ook een dolk en kan nog Joiken om zo de rendieren bij elkaar te roepen.  De dolk heeft ze bij voor wanneer ze ’s nachts een rendier aanrijdt zodat ze het dier onmiddellijk in stukken kan doen.  Die eigenschappen allemaal in één mens, een mens die tegelijkertijd van de wereld is, maar ook lokaal.  In zo een maatschappij zou ik willen leven.

Ondergrens bewaken

Momenteel ben ik bezig aan een nieuw mooi familieverhaal dat zich afspeelt tegen de 1e wereldoorlog.  De weg naar dit project toe zou ik kunnen zien als een last, de weg is niet zo harmonieus.  Er zijn ellenlange gesprekken met getrek en gesleur.  Ik denk dat ik dit soort van reeks mag doen omdat ik misschien de meest diplomatische ben.  Er is voor mezelf wel iets dubbel aan…

Voor hetzelfde geld kan je mij een opportunistische diplomaat noemen, de minst hinderlijke figuur.

De veiligste figuur om mee te werken voor de VRT, voor het productiehuis, voor de provincie West-Vlaanderen, voor alle mogelijke instanties van oud-strijders.   Zo een onderhandelingen kunnen slopend zijn, die vergen veel energie.

Op dit vlak laat ik soms over mijn grenzen gaan, dat is een van de demonen waar ik mee worstel.  Ik ben in de fase dat ik mijn ondergrenzen moet bewaken.  Om één aflevering te draaien heb je 13 dagen nodig om het goed te doen.  Voor een bepaalde productie wou men dat terugbrengen naar 12 dagen.  Op zo een momenten kan ik te goed zijn, ik leef me snel in wanneer iemand me iets vraagt.

De weg is belangrijk

Ik ben heel empatisch, bij het draaien is dat geweldig.  In de voorfase van een project wou ik dat ik het kon uitzetten.  In het naar een vergadering rijden repeteer ik vaak in de auto hoe ik dingen wil zeggen zodanig dat ik niet over mijn grenzen laat gaan.  Op het moment dat het begint te tintelen onder mijn huid, ik voel een fysieke last wanneer ik neen moet zeggen. Ik ben erin aan het leren, het is een proces.  Zoals altijd is ook hier de weg belangrijk.  Maar ik moet daar ook in oppassen, dat ik bij het draaien het maakproces niet belangrijker vind dan het resultaat.  Soms hebben we een heerlijke draaidag, maar is er weinig resultaat.  Ik moet daarmee schipperen.  In bepaalde kringen zien ze dit als een gebrek aan ambitie, ik zou er kansen kunnen door missen.  Ik heb niet het gevoel al veel gemist te hebben, of ik heb het toch niet gemerkt.

Intuïtie

Intuïtie is heel belangrijk voor mij, ik heb me er wel al in vergist.  Bij een vorig project had ik iemand op het oog die nog aan de acteursopleiding bezig was.  Ik had het eindwerk gezien en geloofde enorm in die persoon, ik zou die persoon een rol geven in dat project.  Gedurende alle repetities dacht ik dat het nog wel zou komen, dat men er moest blijven in geloven.  Ik werd opgebeld door een paar oudere acteurs die me dat aankaartten.  Ik had het die dag ook gevoeld, de tegenspeelster moest zodanig hard zichzelf geven dat die niet meer aan spelen toekwam.  Ik had er te hard naar verlangd dat het nog goed zou komen, ik had mijn eigen grens niet bewaakt en in die 3 weken voorbereiding was ik vijf kilo afgevallen.  Op drie weken tijd heb ik een vervanger moeten zoeken, dit terwijl vrouw en kinderen op vakantie waren.  Dat was de hel, gelukkig heb ik de geknipte persoon gevonden.  Er is gevaar aan, uitsluitend op de intuïtie af te gaan, die ondergrens heb ik ervaren.

Ik ben nu voorzichtiger, ik geef wat meer tegengewicht aan mijn intuïtie.  Daarvoor heb ik een afspraak met mijn castingdirector, die houdt mij wat meer in het oog.

Jonge talenten moeten ook bedrijfszeker zijn, uitstraling hebben.  Ik weet zeker dat ik die persoon ooit nog zal vragen voor een rol.

Laat het groeien

Ik probeer de media te vermijden.  Ik speel wel het spel mee, maar dan op een mysterieuze manier.  Men mag de dingen kennen die ik gemaakt heb, mij hoeven ze niet te kennen.  Als ik soms de recenties lees, dan raakt mij dat.  Soms vind ik de kritiek ook te gemakkelijk, moet men durven wachten en niet na een eerste aflevering alles compleet de grond in boren.  Geef het wat respijt om het te zien groeien…

Authenticiteit, kwetsbaarheid, geduld, zijn voor mij als persoon (en ik denk ook voor het duurzaamheids-thema) heel belangrijk.  Vandaar dit uitstapje naar Jan, het warme gesprek heeft me veel gebracht!

Trouwens, een bevriend acteur/regisseur verklapte me onlangs dat men hem had gevraagd bij nieuwe opnames voor een gekende reeks de Jan Matthys stijl te gebruiken.  Zegt veel….

Franky De Cooman

Met dank aan Mieke De Pril en Evelien De Cooman voor de redactie.

Advertenties

One Response to Jan Matthys – Regisseur

  1. Anne Geerts says:

    Aangename kennismaking, Dank je voor de open rustige manier waarmee je vertelt over jezelf en jouw kijk op mensen en dingen. in hoe je jezelf portretteert -of laat portretteren- hoor ik een ondertoon van warmte om wie je bent. Jouw eigenheid legt bloot hoe je omgaat met leren vanuit ervaring, met grenzen aangeven, met motivatie, drijfveren, appreciatie. Heerlijk om lezen, vlot verwoord. Inspirerend.
    Groet, Anne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: