Puin Ruimen

Ik denk te mogen stellen behoorlijk open te zijn, dat ik me laat zien met mijn fraaie en minder fraaie kanten.  Ik schrijf, spreek en blog over wat me passioneert, waar ik mee worstel en waar dat alles vandaan komt (allé, waar ik veronderstel dat het vandaan komt).    Dit geeft bij mensen de indruk dat ik af en toe serieus puin moet ruimen…

Ik weet niet hoe ik die interpretatie van mensen benoemen zou, ik ga er me ook niet aan wagen.  Wat ik wel weet, is dat ik voor het laatst puin geruimd heb toen in 2007 mijn vader kwam te sterven.  Ik ben toen (eindelijk) aan mijn pubertijd begonnen (noem het voor mijn part vervroegde midlife-crisis).  Dat was (voorlopig) de laatste keer, het heeft een paar jaar geduurd, met ups en downs.  Het was een kroonjuweel, de kers op de taart van introspectie.

Zal het terug komen?  Misschien wel, misschien niet.  Primaire kwetsuren gaan (vrees ik) nooit weg, maar door er liefdevol naar te kijken, kan je er degelijk mee leren omgaan en bouw je veerkracht op.  Ik heb geen schrik te vertellen over wat me raakt.

Mijn verleden zorgt in elk geval voor eelt op de ziel.  Eelt dat er voor zorgt dat ik me nog moeilijk laat kwetsen, en als ik gekwetst ben, dat ik behoorlijk snel op mijn positieven ben.  Maar het is niet omdat ik me niet meer laat kwetsen, dat ik me niet meer laat raken, integendeel…  Bij alles (of toch wreed veel) wat op mijn pad komt, vraag ik me af wat ik er mee doen kan, ik leg het op de werkbank van de meditatie.  Als het iets is waar ik verschil kan betekenen, dan zal ik mijn best doen, indien niet, dan leg ik het naast me neer.  I choose my battles…

Ik begin voor mezelf meer en meer te beseffen wat dat zou kunnen zijn, kracht vanuit kwetsbaarheid, raakbaar leiderschap.  Mijn eigen proces loopt mooi samen met mijn onderzoek.  Niet altijd evident, maar ik geniet er van met volle teugen.  Mijn eega, die al meer dan twintig jaar lief en leed met me deelt, zegt dat mijn oogskes blinken…

Advertenties

3 Responses to Puin Ruimen

  1. Serge Van der Geyten says:

    Goed omschreven, de nagel op de kop, maar niet evident. Kracht uit kwetsbaarheid vergt soms meer eelt op de ziel dan draagbaar is, gelukkig zijn er gelijkgestemde zielen.

  2. Judith van Hooijdonk says:

    Ik herken veel van mezelf in jouw blog. Het lijkt wel of ik deze week extra veel over kwetsbaar zijn en durven zijn lees, hoor, zie en ervaar. Ken je de TEDTalks van Brené Brown o.a. die over kwetsbaarheid? http://www.ted.com/talks/brene_brown_on_vulnerability.html
    Bedankt voor het delen! Op ons duoblog 2beJAMmed plaatsen we ook regelmatig muziek bij een blog en vooral mijn duoblogger gebruikt hiervoor muziek van U2. Dubbele herkenbaarheid 🙂

  3. Rita Saeys says:

    Jaren terug werd ik in het herfstbos waar ik ritueel een vuurtje in een emmer poogde te stoken, plots benaderd door een luid ronkend insect, wat later een hoornaar(wesp) – koningin van benauwelijke afmetingen bleek te zijn. Op één of andere manier wist ik mijn angst te bedwingen om niet wild in het rond te gaan slaan. Achteraf realiseerde ik me dat zij, de wesp, de kwetsbare was en dat ze durfde me te benaderen op korte afstand. Minuten bleef ze hangen.
    Het ging niet om kwetsbaarheid, zei mijn leraar, maar om samenvallen met zichzelf. Van daaruit kwam haar kracht over. Indrukwekkend was het, moedig. Ze ontwapende me, voorbij mijn angst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: