Fundamentele eenzaamheid

erbijKan een mens diep gelukkig zijn en tegelijkertijd fundamenteel eenzaam?  De recente campagne van Bond Zonder Naam zette mij diep aan het nadenken…

Ik vrees dat het mogelijk is.  Ik durf voor mezelf te stellen dat ik intens gelukkig ben (ook al zijn er soms stormen, of stormpjes) doordat ik een groot stuk van mijn shit onder ogen heb kunnen zien.  Het feit dat ik heel gelukkig ben in mijn relatie met vrouwlief (achter elk groot man staat een nog grootsere vrouw 😉 ) en dat het met de kinderen (ondanks de nodige strubbelingen) toch goed gaat is daar zeker niet vreemd aan.

De campagne kwam echter als een slag in mijn gezicht.  Ja, ik voel me regelmatig fundamenteel eenzaam…  Kan je al je diepste zielenroerselen met je partner delen?  Niet evident…  Kan je bij iemand (of meerdere mensen) terecht om dat te doen?  Nog minder evident.  Want ik filosofeer graag en veel, maar daar kan je niet zomaar bij iedereen mee terecht, zeker niet als je iemand bent die niet zo goed is in cafépraat.  Misschien bén ik wel fundamenteel eenzaam.

Komt er bovenop dat ik de laatste tijd weer mijn bedenking heb bij menselijke relaties…  Ik ben een ‘gever’, en dat heeft soms zijn nadelen.   Dat heeft zijn nadelen als mensen je alleen maar blijken te kennen als ze (iets van) je nodig hebben.  Het vele geven is een valkuil van mij, en heel vaak komt daar niets voor terug.  Daar kan ik perfect mee leven, ik ben mij er bewust van, ik vrees dat dit zowat mijn aardse lot is.  Het wordt wel wat wranger wanneer mensen zich aan je locomotiefje vasthaken omdat ze je kunnen gebruiken, je voorbij steken en je dan droppen.

En toch, vroeger was ik daar compleet kapot van.  Nu werkt het even in op mijn systeem, laat dat toe, trek er mijn lessen uit en ga verder op mijn levenswandel, vol goede moed, met een warm en content gevoel van binnen.  Ik weet me gedragen, door mijn héél naaste omgeving én door mezelf.  Vooral dat laatste was een deftig leerproces, een leerproces dat (zoals zovele) nooit af zal zijn.  Een proces met schaafwonden, builen, blutsen.  Maar een proces met vooral veel hoop en geloof in het goede van de mensen.

Advertenties

One Response to Fundamentele eenzaamheid

  1. Jan VDE says:

    mooi en herkenbaar, Franky! Bedankt om dit hersenspinsel te delen. Btw, video kunnen we niet bekijken ‘in ons land’…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: