Zero to landfill

In het natuurlijk eco-systeem bestaat geen afval, dus ook geen afvalbergen of storten.  Waarom hebben wij mensen dan niet zo een systeem?  Waarom zetten wij onze troep steeds op de stoep?

In de industrie bestaan mooie voorbeelden om zo veel mogelijk  ‘afval’ op een of andere manier te hergebruiken. 

Colruyt zet zijn organisch afval via vergassing om in electriciteit, net als park Molenheide dat varkensmest van de nabijgelegen boer gebruikt om zijn bungalows van stroom te voorzien.

In de autoindustrie gebeurt ook heel wat, bij Subaru en DAF trucks bijvoorbeeld.

Toen Xerox vond dat het ook iets diende te doen, heeft het zijn managment team voor een aantal dagen (welliswaar goed begeleid) de wilde natuur ingestuurd, om verbinding te zoeken met zichzelf en de aarde.  Op de terugweg passeerden ze ‘toevallig’ langs een stort, waar een Xerox lag te verkommeren.  De werknemers zijn nadien co-creatief in gang geschoten, met als resultaat het ontwerp en de productie van de 265DC. een machine die voor 97% recycleerbaar is.

Trouwens, luidt de slogan van Van Gansenwinkel niet ‘afval bestaat niet’…

Co-creatie, co-constructie, crowdsourcing

Ik denk dat deze termen veel met elkaar te maken hebben, en soms inwisselbaar zijn.   Het komt telkens neer op een bottom-up strategie om tot realisaties te komen, en dit in tegenstelling met de klassieke top-down benadering.

Het is in elk geval een creatieve broedplaats!

Lees meer over dit bericht

Scheefgezakte lavabo

Indien ik me niet bedrieg maakte scheefgezakte lavabo ooit deel uit van een scheldtirade van Urbanus. 

Bij ons was het op 2 januari een trieste realiteit.  Het badkamermeubel dat degelijk en robuust door mijn vader zaliger was gemaakt (zoals zo veel van onze meubelen) hing schots en scheef aan de badkamerwand…

‘Wie heeft dat gedaan?’ Niemand van ons gezin die van iets wist.  En dat zal waarschijnlijk ook wel zo zijn.  Iedereen leunt er wel eens op, het zakt beetje bij beetje, niemand is finaal verantwoordelijk op het moment dat het fout gaat.

Ik was er kapot van. Dingen die in maatschappij ‘fout’ gaan, vastdraaien, spiegelen zich ook in ons gezin.  In de maatschappij nemen mensen ook niet gemakkelijk verantwoordelijkheid voor het gemeenschappelijke, het gemeen.

Als ontwikkelingsgericht coach blijf ik niet bij de pakken zitten.  Dit weekend ga ik de gezinsleden optrommelen om samen het probleem te verhelpen.  Hoe, dat weet ik nog niet, dat gaan we co-creatief bekijken.

Verbonden autonomie

Mensen die met Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen een warm hart toedragen, zijn vaak ook met Persoonlijke Ontwikkeling bezig.  Het lijkt wel een dubbele beweging: van binnen naar buiten en van buiten naar binnen.

Zo dient er ook een dubbele helix te zijn bij het implementeren van ISO 26000: de leidinggevende geeft volmondig een mandaat;  de mensen op de werkvloer die er ten volle achter staan trekken co-creatief het vliegwiel in gang.

Dat is wat ik wil doen: co-creatief groepen coachen én mensen opvolgen om samen te bekijken wat hij/zij nodig heeft om het individuele vliegwiel van de goesting! in gang te draaien.

Dat noem ik als coach duurzaam bezielen naar een duurzame maatschappij.

“Verander de wereld, begin bij jezelf” en “verander jezelf, begin bij de wereld” zijn dus perfect uitwisselbaar!

Het loopje met de hersenen

Bij coaching rond Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO 2.0) gebruiken we systemische technieken van co-creatie: open-space, world café, walt-disney (mijn favoriet) .

Deze maken gebruik van het intuïtieve deel van ons brein, iets waar wij westerlingen niet gewoon zijn van mee om te gaan.

Iemand met veel ‘inzicht’ is Dr. Jill Taylor, een neurologe die op een nacht -door fascinatie overvrouwd- haar eigen proefobject werd.

Bekijk dit veelbekeken TED filmpje en laat je verwonderen…