Dipje

Ik heb regelmatig een dip dezer dagen…  Ik zit nog vast in het oude, verlang diep naar het nieuwe.  In het oude lopen vele dingen vast, het nieuwe kondigt zich beloftevol aan, maar is nog niet levensvatbaar genoeg.

Onze ecologische investeringen zorgen er weer voor dat het koud is in huis.   Heb ik nu werkelijk zo veel centen geïnvesteerd in iets dat hoogstwaarschijnlijk goed is, maar een experimentele configuratie is en dus voor de onnodige friste in huis zorgt?

Mijn leven als informaticus/statisticus huurling kan me niet meer boeien, maar financieel zit ik er nog aan vast.  Mijn verlangen om voltijds ‘bezieler naar duurzaamheid’ te kunnen zijn is groot, maar is nog niet haalbaar.  Gelukkig dat er nieuwe en mooie initiatieven overal aan het opduiken zijn, ik kan genieten van die dingen te zien ontluiken.

Het zal er op aan komen geduld te blijven oefenen, de geplante zaadjes goed te verzorgen, en te blijven zaaien.  Gras groeit niet door er aan te trekken.

‘Count your blessings’ zegt men dan, maar op momenten dat het moeilijk gaat, gaat het gewoon moeilijk.  Ik heb dan geen goesting om dat te verbergen.

Silly job interview

In mijn vorige functie heb ik veel sollicitatiegesprekken mogen afnemen.  Ik had daar zo mijn eigen gewoonte bij: het eerste gesprek ging door op café in Leuven.

‘Niet professioneel’ verweet iemand van een ander consultancy bedrijf mij ooit.  Ik vond het super, want op deze manier kon ik écht met mensen in interactie komen.  En dat loonde, want ik heb stuk voor stuk schitterende mensen kunnen aanwerven én die ook nog lang in het bedrijf bleven (maar dat had ook andere redenen). 

Als (informatica/statistiek) consultant is het de bedoeling dat je je met de klant kan verbinden: je mag als huurling voor de eerste keer bij een klant voor wat je kent, je mag terugkeren/blijven voor wie je bent.  Niet dat ik op café een psychologische test afnam, absoluut niet, maar ik kon wel invoelen wat de contactvaardigheid van de persoon in kwestie was. 

Deze tactiek heeft ons bedrijf geen windeieren gelegd.  Verbinden is voor mij dé sleutel tot ondernemen.  John Cleese ziet het duidelijk anders: