Gerarda Beckers

GerardaEr wordt beweerd dat mensen die met Duurzaamheid bezig zijn, ook een innerlijke transitie doormaken.  Het succes van de weg naar buiten zou je kunnen afmeten aan de hand van de weg naar binnen…  Iemand die mooi weet te getuigen over die weg naar binnen is Gerarda Beckers, lichaamsgericht therapeute en coach.

 

Beste Lezer, voor u aan deze tekst begint, best eerst even de algemene inleiding op deze interviewreeks lezen...

Connectie verliezen

Ik kom vanuit de zakenwereld, ik heb altijd in de immobiliën gewerkt. Denken, geld verdienen, handelen, …. Tot mijn scha en schande.   Door de jaren heen worden mensen geïndoctrineerd, we krijgen dogma’s mee.  We verliezen onze authenticiteit.  Tot de leeftijd van 2 jaar zijn we open en ontvankelijk.  We weten tot dan niet wie we zijn, we zijn één met alles;  We beseffen niet dat een boom een boom is.  Dat wordt ons allemaal geleerd,  zo worden we gekneed.  Maar we gaan ons ook aanpassen aan de omgeving, en verliezen zo onze bron.  De omgeving verlangt veel van iedereen.  Je moet braaf zijn, als je dit of dat doet, dan ben je een braaf kind.  Als mama boos is, dan krijg jij de schuld want je hebt niet geluisterd…  Zo kweek je bij jezelf, bewust of onbewust, verschillende persoonlijkheden.

Terug naar de bron

Op den duur weten we niet meer wie we zijn.  Ik ben ervan overtuigd dat, als we die bron weer kunnen aanraken, ons niets kan gebeuren.  Maar eer we zo ver zijn, zo ver dat we vol vertrouwen in het leven staan…  Vol vertrouwen, zodat we niet continu moeten denken aan morgen, of we morgen nog wel werk hebben,  ….

Iedereen is zijn bron kwijt, zelfs diegenen die uren liggen te mediteren op een steen.  Een middel om tot die bron te komen is gewoon durven voelen.  Durven voelen wat je voelt. Als je triest bent, dan ben je gewoon triest.  Durf dat denken uit te schakelen.  Dat kan natuurlijk niet altijd, want we leven in een denkwereld, maar probeer het denken, als het kan, soms bewust uit te schakelen.

Ratio en emotie

Voor de mens is de ratio heel belangrijk, maar de mens is het voelen verleerd.  Voelen brengt angst teweeg.  Ik krijg veel mensen over de vloer, die zich niet bewust zijn van hun lichaam.  Ze denken alleen maar.  Ze denken aan gisteren en morgen, nooit aan vandaag.  Ze voelen niet hoe ze vandaag in het leven staan.  Ik heb vroeger ook zo onbewust geleefd.  Mensen moeten ‘wakker’ worden, bewust worden.  Daar zijn verschillende technieken voor.

Denken en voelen in evenwicht

Eén van de technieken om bewust te worden is je voeten op de grond zetten en  weten dat je voeten op de grond staan. Op een stoel zitten en weten dat je op je gat zit.  Meer dan dat is het niet.  Als er angsten zijn, als er verdriet is, dat toelaten, erin gaan, in plaats van het weg te duwen.  Dat is het grote gevecht in heel ons leven, omdat we dit vroeger nooit hebben mogen doen.  We moesten vooruit, ‘doe wel en zie niet om’.

Mijn grote leermeester zei altijd ‘als je denken en voelen in evenwicht is, dan pas kan je handelen’.  Maar voordat dit doordringt, heb je al heel veel stappen gezet.

Juist omgaan met geld

Dat is ook zo voor geld, daar moet je ook een evenwicht in vinden.  Het gaat hem vooral over de manier waarop je met geld omgaat.  Als je vanuit het hart met geld omgaat, en je doet je job vanuit je hart, je handelt vanuit evenwicht, dan mag je gerust geld vragen voor wat je doet, dan mag je veel geld verdienen zelfs.  Maar als je alleen maar werkt vanuit je ratio, en je rekent alles op de minuut uit, dan ben je niet goed bezig.  Ik ben met mensen bezig, niet met voorwerpen.

Toon de weg

Mensen moeten zich hier veilig voelen, ze moeten het durven hier te wenen, durven kwaad te zijn.  Ze moeten het durven mij uit te schelden.  Als ik iets bij hen geraakt heb door wat ik zeg of doe, dan moeten ze aandurven om kwaadte zijn.  Dan zijn ze op weg naar genezing.  Zij moeten de opening maken, ik kan de opening niet maken.  Ik ben slechts de atlas, ik toon de mogelijke wegen, hoe het mogelijk is de weg te gaan.  Maar zij moeten de atlas gebruiken, dat werk kan ik niet voor hen doen.  Alles en iedereen  heeft zijn eigen proces.

Goed aanvoelen

Ik krijg veel jonge mensen over de vloer, vooral jonge meisjes.  Die moet je subtiel aanpakken, als je daar één woord verkeerd tegen zegt, dan kruipen ze in hun schulp.  Die moeten zich écht veilig voelen.  Iedereen moet zich veilig voelen.  Mijn eerste vraag is altijd ‘wat kan ik voor je doen, wat kan ik voor je betekenen?  Ik leg het proces bij hen neer, ik hang niet de betweter uit. Ik stel me niet boven hen.  Als ik dan een tijdje met hen bezig ben, dan vraag ik al eens of ik raad mag geven. Het eerste wat ik doe is vragen de voeten op de grond te zetten en op de ademhaling te letten.  ‘wat voel je, wat gebeurt er?’  De eerste keer dat je die vraag stelt, is het antwoord nogal gemakkelijk ‘ik weet het niet’. Dat is een veilig antwoord, dan moet men niet voelen of denken.  Ik laat dat gebeuren.  Ik stel opnieuw de vraag, ‘waar voel je pijn of verdriet’, en dan komen ze los.

Luisteren

Als ik vraag wat ik voor iemand kan doen, dan kan het gewoon al zijn dat ze willen dat ik naar hun verhaal luister.  Soms kan je met dat verhaal al iets doen, suggereren dat ze het ook op een andere manier kunnen bekijken en zo trachten de starheid te doorbreken.  Waarom hebben zo veel mensen last in hun nek?  Omdat ze star geworden zijn, star van altijd maar rechtdoor te kijken, niet eens naar links of naar rechts…Ons lichaam kan ons veel vertellen, het is de tolk van onze gevoelens.

Na een eerste sessie moeten ze zelf voelen of ze terug willen komen of niet.  Ik zal nooit zeggen dat ze zeker en vast vijf keren moeten komen, zo werkt dat niet.  Ik ben niet de beste coach of de beste therapeute. Momenteel kan iedereen zich coach noemen, , en het moet allemaal veel geld kosten.

Mensen willen bedrogen worden

Je heb coaches die met een groep mensen naar de woestijn trekken.  Het is hier te doen, niet in de woestijn…

‘Mensen willen bedrogen worden’ zei mijn vader altijd.  Als je ergens veel geld aan uitgeeft, dan zal het wel kwaliteit zijn zeker?  Met wat zijn we in godsnaam bezig.  Die pure commerce, daar wil ik niet aan meedoen.  Het kan natuurlijk zijn dat ik ook die toer opga, ik hoop dan dat men mij daar op zal wijzen.  Het kan zijn dat ik op een bepaald moment zo’n succes ken, dat het uit zijn voegen barst.  Ik heb dit alles al gekend, je kan er zeker van zijn dat je weer tegen de grond gaat.  Ik heb succes gehad in zaken, ik ben het allemaal terug kwijtgespeeld  Ik ben terug van nul mogen starten, met veel angsten, met vallen en opstaan.

Wie staat ver?

Ik steiger als ik mensen hoor beweren ‘die persoon staat al veel verder dan die’.  We weten niet wat deze mensen komen leren in het leven.  Misschien hebben ze een leven gekozen van rust, of van zogezegde stilstand.  Ik geloof niet dat er stilstand is, alles is immers in beweging.  Het is maar hoe je naar de dingen kijkt, hoe je met de dingen omgaat.

Ik heb ook duizenden angsten uit gestaan, ‘s morgens wakker geworden en gedacht dat ik niet meer verder kon.  Als je dan de angst wegduwt, dan komt hij in galop terug.  Maar het moment dat ik écht in de angst durf gaan zitten, heb ik geleerd dat het minder wordt.  De angst verdwijnt niet direct, maar dan regenereer je de energie.  Regenereren is eigenlijk genezen, je geneest van de angst omdat je er anders mee omgaat.

We zijn niet onze gedachten

Er komen hier mensen met liefdesverdriet, een energie die iedereen meemaakt.  Dat is niet goed, dat is niet slecht.  Het is er, en daar moeten we leren mee omgaan.  Voel gewoon, en leer er mee omgaan.  Eens je verliefd bent, dan is er automatisch ook verdriet.  Je begint na te denken, ‘is die wel verliefd op mij?  Ziet die mij wel zitten?  Hou ik zoveel van hem als hij van mij?’  Zo wordt  onze denkmachine in gang gezet.

Een manier om ons denken uit te schakelen is vier maal per dag gedurende   5 minuten alles uit te zetten.  Geen radio, geen tv, niets.  Gewoon  5 minuten in de zetel zitten en niets doen.  Dat is heel moeilijk.  Er zullen duizenden gedachten naar voor komen, laat die komen, duw ze niet weg, kijk er naar.  Wij pikken die gedachten gewoon op, zoals een radio de muziek oppikt.

Maar wij zíjn niet onze gedachten. Eens je dit ontdekt hebt, moet je er blijven aan werken, niet op je lauweren rusten.  Er zijn momenten dat het lukt, er zijn momenten dat het niet lukt.

Zo even in de rust vertoeven is een rijkdom die we ons moeten kunnen gunnen.

Papiertjes

Elke ochtend vraag ik me af ik het wel goed doe.  Als men mij belt om te zeggen dat wat ik deed geholpen heeft, dan vraag ik me af of ze het wel menen.  Als ik met de mensen bezig ben, dan voel ik dat ik goed bezig ben, dan is er contact, dan is er vertrouwen.  Als die dan weg is, dan begint het.  Was het wel goed?  Ben ik niet te hard geweest?  Dan stel ik me duizenden vragen.  Je moet natuurlijk je grens bewaken, niet over je grens laten gaan.  Je mag ook niet over de grens van iemand anders gaan.  Dat is ook respect.

Zo zijn er veel mensen die twijfelen over zichzelf, of ze iets wel kunnen, of ze wel de nodige diploma’s hebben.  Onze Westerse wereld wordt gedirigeerd door papiertjes.  Maar wat is een diploma?  Als je die mensen hun papiertje weg denkt, wie zijn ze dan?  Velen zijn met niets anders bezig dan met hun vakje in/van de wereld.

Begrip

Mijn vader was bedrijfsleider, hij was graag gezien, van de persoon die moest kuisen, tot de baron die mede-eigenaar was van het bedrijf.  Hij respecteerde iedereen in zijn ‘zijn’.  Ik heb hem nooit over iemand horen oordelen.  Zijn vader was hoofdonderwijzer, die stierf vroeg, hij liet een gezin met vijf kinderen achter.  Het was gelukkig een welstellende familie.  Mijn vader is gaan werken zodat de rest van het gezin verder kon studeren.   Door zijn passie en gedrevenheid heeft hij zich kunnen opwerken tot bedrijfsleider.

Mijn vader had begrip.  Hij begreep het als iemand een dag verlof wou, dat iemand eens weg wou omdat zijn vrouw ziek was.  Ze kregen dan de nodige tijd om langs te gaan, maar  dienden op het afgesproken uur  terug te zijn.   De mensen waren op tijd terug.  Zo wordt er niet altijd met werknemers gesproken, een bedrijfsleider zit nogal gemakkelijk op zijn chique bureau.   Ik vraag me dan af met wat ze bezig zijn.  Met groot worden?  Met hun imago?  Met hun geld?  Of met hun mensen?

Bedrijven van de toekomst

Het bedrijf waar de bedrijfsleider kan handelen vanuit het denken én het voelen, dat is het bedrijf van de toekomst.  Die bedrijfsleiders kunnen het beste in de mens naar boven halen, zij kunnen het goede, de nieuwsgierigheid, het respect naar boven halen.  Zij hebben  echter eerst voor zichzelf  hun evenwicht moeten leren  ontdekken door zelf in hun eigen proces te gaan,  vooraleer ze dat bij een ander kunnen naar boven halen..   Zo kunnen zij op een empathische manier omgaan met shit, met afdankingen, met geld.  Dat is veel moeilijker als je alleen maar gelukkige dagen hebt gekend.

Waardering

Ik ben geen bedrijfsleider van een firma,  alleen de bedrijfsleider van mijn eigen leven.  Ik heb vroeger in de immobiliën gewerkt, in mijn ogen waren dat haaien, die op de rug van hun medewerkers geld verdienden.  Ik mocht het voetwerk doen, in de winkels gaan en vragen of ze de zaak wilden overlaten.  Als men mij toen empathisch zou behandeld hebben, eens een complimentje zouden gegeven hebben…Mocht er wat meer menselijkheid zijn in bedrijven, mochten mensen wat meer naar elkaar luisteren…

Druk druk druk

Toen ik in de jaren 60 op internaat zat, waren we al lachend bezig ‘big brother is watching you’.  Dat is nu werkelijkheid.  Alles is in vakjes gestoken.  Er zijn vakjes, en daar moet dan een naam op.  En wat als je niet in zo’n vakje past?  Dan moet je een ander vakje zoeken.  Bij welk vakje hoor ik thuis??  Dat is die zoektocht naar de bron.  Maar die zoektocht is oneindig, die bron zit eigenlijk in ons.  Maar je bent die kwijt, je moet op tijd eten, op tijd zorgen dat je op je werk bent, je moet dit, je moet dat.  Druk Druk Druk.  Zeker en vast niet ziek worden, want dan ben je in deze maatschappij niet goed bezig.

Depressieve mensen in deze maatschappij moeten worden opgesloten.  We stoppen ze weg, we geven ze een pilletje, en dan kunnen ze weer aan de slag.  Maar hoe kan die persoon  weer meedraaien  in  deze maatschappij?

Er moeten een paar pioniers zijn, die terug geklauterd zijn vanuit die put waarin ze gevallen zijn  Die weten wat het is, zij hebben ervaring.  Ik denk dat hier ervaring heel belangrijk is voor mensen die met mensen bezig zijn.

Scheten laten

In mij zit een enorme kracht, maar dat heeft ook een dubbele kant, die kracht kan uit de hand lopen.  Alles is duaal.  Je moet voor jezelf af en toe een adempauze inlassen, terug tot jezelf komen.  Je moet zien dat je gas terug kan nemen.  Je moet kunnen lachen in het leven, plezier hebben in het leven.

Ik begeleid de klant met ingelaste adempauzes voor ons allebei.  Of een sessie dan 2 uur duurt, of 2,5 uur, dat speelt geen rol.  Even rusten. Dat is zo belangrijk. Er zijn mensen die hetzelfde werk doen als ik, die om de 50 minuten een nieuwe klant of patiënt nemen.  Dat wordt dus een lopende band. Voor mijn cliënten neem ik de nodige tijd,  en ik zorg tijdens de sessie voor voldoende adempauzes .   Als die persoon na de sessie zegt ‘ik voel me 10 kilo lichter’, dan is het goed. Als ze een zucht van ontlading geven, dan ben ik content. Ik ben heel blij als ze scheten of boeren kunnen laten. Dan weet ik dat het werkt.

Indoctrinatie

Je hoort voortdurend spreken over de slechte economie, over hoe slecht het gaat met de wereld, de opwarming van de aarde.  En het is ook zo, maar als je altijd maar blijft herhalen dat de wereld vierkant draait, waar komt dat rond hoekje dan?  Als je tegen een kind blijft zeggen dat het een slecht kind is, dan prent je dat het kind in.

Als je nu kijkt naar stakingen, waar is de solidariteit naartoe?  Hoor je ook maar één keer positief nieuws op de televisie.  Hoor je ooit hoeveel mensen elkaar geholpen hebben?  Wat zijn die demonische krachten die dit soort nieuws tegenhouden?

De wereld verbeteren…

Ik heb afgeleerd van veel te spreken over ‘ik wil de wereld verbeteren’.  Mijn leermeester zei dat ik dat wel zou leren.  Toen hij me dat zei, kwam de rebel in mij tevoorschijn, ik wou het doen gelijk ik wil.  Ik was zo vol van wat ik deed, dat ik het met iedereen wou delen.  Niemand snapte wat ik wou zeggen.  Sommige mensen zijn daar nog niet klaar voor, dat leer je dan door scha en schande.

Eigenlijk is de cirkel rond als je jezelf de vrijheid gunt om vrij te zijn, en je die vrijheid gunt aan de medemens.  Het kan zijn dat die medemens in jouw ogen een stommerik is, een armoezaaier, een profiteur.  We zijn vrij als we naar anderen kunnen kijken, zonder een oordeel over hen te vellen.  Wij zijn zelf ook dualistische wezens: geen wit zonder zwart, geen ziekte zonder gezondheid.  Ergens in ons zit ook iets wat we liever niet zien.

Wat zou je doen als morgen iemand iets jouw kinderen aan doet?  Dat weet niemand…We moeten zoeken om een balans te vinden in die dualiteit.

Eenzaamheid

Sommige mensen voelen zich eenzaam, ze willen die laten opvullen door iets of iemand anders.  Maar dat gaat niet, die eenzaamheid is het verlangen om tot heelheid te komen.   Ik kan enkel voor mijzelf spreken.  Toen mijn partner stierf, voelde ik me eenzaam.  Dit veranderde toen ik in therapie ging bij een oudere dame.  Zij begreep mij, ze vertelde me dat mijn eenzaamheid vanuit de diepte komt, dat niemand anders die eenzaamheid kan opvullen. Sommigen vullen die eenzaamheid op, en vluchten in materialisme.  Ik heb dat ook gedaan.  Ik ging kleren kopen.  Wanneer ik dat gedaan had voelde ik me schuldig.  Ik was afgesneden van het geheel waaruit we voortkomen.  Je kan het vergelijken met de zee.  De zee is een geheel, wij zijn de golven die er uit komen, maar eigenlijk zijn we allemaal één.  Die verbondenheid zijn we kwijt.

Gelukkig is dat gevoel bij veel mensen terug aan het komen.  De mensen die hier komen zijn op zoek naar verbinding.  Ze verbinden zich met mij, en ik met hen.  Zo zetten we de beweging in gang van minder materieel gehecht te zijn.

Verleiding

Het is natuurlijk verleidelijk.  Een mooi lampeke, een schoon vazeke.  Ik ben ook rap verleid, het probleem begint als we ons beginnen te associëren met die materiële dingen.  Ik hou ook van mooie dingen, je mag je laten omringen door mooie dingen.

Momenteel woon ik in een mooi huurhuis, ik heb vier eigendommen gehad, ik ben ze allemaal kwijtgeraakt.  Waar ik nu woon beschouw ik als mijn eigen huis.  Het allerbelangrijkste is dat je thuis komt bij jezelf.  Eens je dit allemaal door hebt, is het leven gemakkelijk.  Als je vertrouwen hebt, dan is het leven gemakkelijk.  Als je verdriet hebt, laat het dan toe.  Als je vol liefde zit, laat het dan toe.  Als je het wil vasthouden, dan floept het weg.

Gerarda, een mooie vrouw, zowel van binnen als van buiten.  Ik ben blij en vereerd dat ze op mijn weg kwam!

Franky De Cooman

Met dank aan Mieke De Pril en Evelien De Cooman voor de redactie.

Advertenties

3 Responses to Gerarda Beckers

  1. Ted Evers says:

    Fijn te merken dat er meer mensen zijn die dezelfde boodschap uitdragen. Ted Evers

  2. lydie vanrykel says:

    Wijze woorden van een hele wijze, liefdevolle vrouw!

  3. Kirsten says:

    Dit is eerlijk en komt recht uit haar hart!
    Fijn om dit te lezen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: